อสูรร้องก้าบยังถูกเถาวัลย์มัดอยู่ ตอนนี้เหี่ยวเฉาจนแทบสิ้นฤทธิ์แล้ว ไป๋เจ๋ออยากเก็บไว้ตุ๋นตอนเย็นหรือไม่ก็ย่างกิน จึงไม่ให้เจว๋ยฆ่ามัน
อาหารเช้ายังคงเป็นเนื้อย่าง ไป๋เจ๋อในฐานะวิญญาณคนยุคใหม่ รู้สึกไม่ชินจริง ๆ
คิดจะนึ่งแอปเปิลสักสองลูกให้ตัวเอง แต่ที่นี่ไม่มีลังถึง เลยต้องโยนลงน้ำต้มไปตรง ๆ
ไป๋เจ๋อพลันโหยหาซาลาเปา หมั่นโถว และข้าวสวยในอดีตขึ้นมา ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แทบไม่ได้กินอาหารหลักอะไรเลย มีแต่กับข้าวหนัก ๆ ทุกมื้อ
หน้าปากถ้ำมีหินก้อนใหญ่เรียบ ๆ ก้อนหนึ่ง เมื่อวานไป๋เจ๋อตากของอยู่ตรงนั้น วันนี้ออกมาดู ข้าง ๆ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรมีเพิ่มมาอีกหลายก้อน
ม่อกำลังสอนเทคนิคล่าสัตว์ให้เจว๋ยอยู่ตอนนี้ เสือดำน้อยแนบอกกับพื้น งอขา โก่งหลัง ตั้งใจเรียนอย่างมาก
นอกถ้ำพลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา ไป๋เจ๋อคิดว่าเป็นชิงกับพวก ในใจคิดว่ามาเร็วจัง ผลก็คือยื่นหน้าออกไปดู ถึงได้รู้ว่าเป็นมนุษย์กึ่งสัตว์แปลกหน้าสองคน
ไป๋เจ๋อยังไม่ทันได้เก็บสายตากลับมา คนหนึ่งที่อายุมากกว่าหน่อยในหมู่มนุษย์กึ่งสัตว์ก็เดินตรงมาหาเขา
"ได้ยินว่าเจ้าตกน้ำ เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง" หยวนแสดงสีหน้าเป็นห่วง เดินเข้าไปจับมือไป๋เจ๋อ
ความสนิทสนมกะทันหันทำให้ไป๋เจ๋อไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เขากระพริบตา สีหน้าเผยความงุนงง
"ท่านคือ"
หยวนขมวดคิ้ว "ไป๋เจ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป"
ไป๋เจ๋อชักมือกลับอย่างอึดอัด เงยหน้ามองม่อและเจว๋ย
สองพ่อลูกกำลังยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองมนุษย์กึ่งสัตว์สองคนตรงหน้า