เด็กน้อยเสียงดังมาก ไม้เรียวจากต้นอ้อยยังไม่ทันโดนตัว ก็เริ่มแผดเสียงร้องแล้ว ดิ้นพรวดพราดไปมาดั่งปลาคราฟตัวโต ซ้ายขวาโยกไปมา กระโดดโลดเต้นวุ่นวาย
มนุษย์กึ่งสัตว์ถูกพาวนไปหลายรอบ ตีไปได้สักพักก็คงเหนื่อย จึงใช้มือหนึ่งจับแขนเด็กไว้แน่น อีกมือกำต้นอ้อยไว้ แล้วเอามือเท้าเอวหอบหายใจ
ไป๋เจ๋อเอียงหน้า ถามเสียงเบา "จบแล้วเหรอ"
ม่อกวาดตามอง "น่าจะยัง"
"อ่อ"
ทั้งคู่ก็เลยนั่งยองๆ ใต้ต้นไม้ เริ่มเล่นหมากห้าตัวเรียงกันเสียเลย
เป็นไปตามคาด ไม่นานเสียงแผดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เด็กน้อยอาศัยช่องเล็กวิ่งหนี วิ่งหนีแขนคนจับได้หลายไม้ จนมนุษย์กึ่งสัตว์พลั้งเผลอฟาดตัวเองกลางวงด้วย เลยยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
ผ่านไปสักพัก ไป๋เจ๋อลูบหูตน แล้วพูดว่า "ถ้างั้น... ไปห้ามหน่อยเถอะนะ"
"ตะวันจะตกดินแล้ว"
ม่อพยักหน้า แล้วพาไป๋เจ๋อเดินเข้าไปหา
ตีเด็กเสร็จ ความโกรธของมนุษย์กึ่งสัตว์ก็ลดไปครึ่งหนึ่ง ทั้งตัวรู้สึกโล่งขึ้นเยอะ เมื่อเห็นเด็กมาหลบหลังไป๋เจ๋อ ก็เลยไม่ไล่ตามตีต่ออีก
ม่อไม่ลืมเรื่องสำคัญ เขาชี้ไปที่ "ท่อนไม้" นั่น แล้วถามที่มา
"อ๋อ เจ้านี่เอง" มนุษย์กึ่งสัตว์มองของในมือ "เผ่าลิงขนทองเอามาให้ ตอนนั้นข้าตีเด็กไม่มีไม้เรียว คนข้างๆ ก็เลยยื่นให้ข้าท่อนหนึ่ง"
"จริงๆ เลยนะ ไม่นึกเลยว่าใช้ได้มือดี"
ไป๋เจ๋อถาม "ข้าขอแลกของกับท่านเอามันได้หรือไม่"