"จัดการซะแล้วไง"
"เดี๋ยวพวกข้าจะไปขุดหลุมใหญ่ให้เจ้าที่หลังเขานั่น"
"จะกลบให้มิดชิด รับรองไม่ให้พวกไฮยีนาคุ้ยกินได้"
คุนก็ไม่ได้โง่นี่นา เขาเบ้ปากใส่เหยียน "เจ้าจะหลอกข้าไม่ได้หรอก!"
เหยียนทำสีหน้ากวน ๆ "ไง กลัวหรือ?"
"หรือจะฝังตรงหน้าบ้านข้าก็ได้นะ ยามว่างยังได้มาคุยกับเจ้าคลายเหงา"
"ไปให้พ้น"
ไป๋เจ๋อหัวเราะเบา ๆ "วางใจเถอะ ไม่มีพิษ"
"แค่กินแล้วเสียกระเพาะ กับติดคอได้ง่ายเท่านั้น"
คุนถอนใจความโล่งอก แล้วกลับมากินก้อนอ้อยต่ออย่างเอร็ดอร่อย
เหล่ามนุษย์สัตว์ยกครกหินลูกหนึ่ง ๆ มาวางเรียงแถวนอกถ้ำ แล้วเริ่มตำกันอย่างแข็งขัน เศษอ้อยปลิวกระจาย
ไป๋เจ๋อกับชิงกรองน้ำคั้นอ้อย ส่วนหมอผีผู้ยิ่งใหญ่กับซื่อก็เอาเตาไฟมาตั้งก่อน แล้วพักหม้อใบใหญ่ขึ้นไป
ตอนเคี่ยวน้ำตาล ต้องคอยช้อนฟองที่ลอยขึ้นมาบนผิวทิ้งไปพลาง ๆ ไอร้อนปะทะหน้าระอุเลยทีเดียว
ม่อรับช้อนจากมือไป๋เจ๋อ "ข้าทำเองเถอะ"
ไป๋เจ๋อพยักหน้า แล้วยืนคุมอยู่ข้าง ๆ
ในหม้อ น้ำอ้อยเดือดปุด ๆ ฟองผุดขึ้นมาเรื่อย ยิ่งข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนหลัง ๆ เหมือนทรายดูดสีน้ำตาลไหม้ ตักช้อนขึ้นก็ค่อย ๆ ยืดหยาดลงมา
ไป๋เจ๋อกับชิงปูใบไม้เรียบเกลี้ยงลงในภาชนะ เหล่ามนุษย์สัตว์ช่วยกันยกหม้อเทน้ำตาลที่เคี่ยวเสร็จแล้วลงไป
พอรอให้เย็นจับตัวแข็ง ก้อนน้ำตาลทรายแดงสีน้ำตาลก็เป็นอันใช้ได้ ระหว่างนั้นอาจใช้พลั่วตีให้แตกเป็นเม็ดทรายละเอียดด้วยก็ได้ จะหยิบใช้ได้สะดวกกว่า