ไป๋เจ๋อเพิ่งหาที่นั่งลง เจว๋ยกับม่อก็ขยับมาประกบซ้ายขวาทันที
ครอบครัวสามคนของชิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ข้าง ๆ ซิงเดิมเป็นเฉิน แต่ไม่รู้ทำไม กลับกลายเป็นหลี
“ฉิน เชิญนั่งทางนี้เถอะ” ไป๋เจ๋อพูดพลางยิ้มพลางชี้ไปยังตำแหน่งข้าง ๆ คุน
ตอนที่เขาทำกับข้าวเมื่อสักครู่ สังเกตเห็นว่าฉินเอาแต่ลอบมองไปทางคุนอยู่ตลอด เลยถามไปตามอารมณ์ ผลคือฉินพลันหน้าแดง ก้มหน้าลงเล็กน้อย
ไป๋เจ๋อเข้าใจในบัดดล ตอนนี้มองทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน จิตใจก็พลอยหวานชื่นตามไปด้วย
เจาวิ่งมาตลอดทาง แทบอยากจะกลายร่างเป็นเสือดำ เขาหยุดฝีเท้าลงใกล้บ้านไป๋เจ๋อ ตั้งใจจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สูดลมหายใจลึก ๆ สองสามครั้ง จากนั้นทำทีเป็นเดินผ่านมาพอดี ก้าวช้า ๆ เข้าไป ยิ้มละมุนเอ่ยว่า “คึกคักจังเลยนะ”
“หมอผีผู้ยิ่งใหญ่” ทุกคนรีบลุกขึ้นทักทาย
“ข้าพอดีมาเก็บสมุนไพรแถวนี้” กลัวพวกเขามองไม่เห็น เจายังจงใจยกตะกร้าในมือขึ้น โทนเสียงอ่อนโยน “ได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเจ้า ก็เลยแวะมาดู”
“หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ ข้าทำสุกี้หม้อไฟ ท่านร่วมกินด้วยกันเถอะ” ไป๋เจ๋อรีบก้าวออกไปเชื้อเชิญ
คนอื่นก็เอ่ยตามว่า “หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ กินเถอะ สุกี้หม้อไฟนี้หอมมาก!”
“ใช่ ยังมีหอยขมผัดชิโซะด้วย เผ็ดจัดจ้าน!”
ไป๋เจ๋อรับตะกร้าในมือเจามา “พวกเราเตรียมอาหารไว้เยอะเลย”
ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจ เจาพยักหน้า “ดูเหมือนวันนี้ข้าโชคดีจริง ๆ”
ซื่อยกม้านั่งหินมาตัวหนึ่ง เจาเดินไปนั่งข้างเขา ตรงหน้าถูกวางถ้วยตะเกียบไว้เรียบร้อยแล้ว