“ซิง เจ้ามาได้ยังไง” ไป๋เจ๋อเดินเข้าไปถาม “ร่างกายดีขึ้นหรือยัง”
“ท้องยังไม่สบายอยู่หรือเปล่า”
ซิงยิ้มเขินเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าไปกระซิบข้างหูไป๋เจ๋อ ไม่รู้ว่าพูดอะไร ไป๋เจ๋อกลับเบิกตากว้างขึ้นทันที สายตาตามลงไปที่ตัวเขา “จริงหรือ”
ซิงพยักหน้า ก้มลงมองเช่นกัน “แต่ตอนนี้ดูก็ไม่ต่างอะไรเลย”
ชิงเข้าใจในทันที กล่าวเตือนซิงอย่างอ่อนโยน “ห้ามวิ่งเล่นซุกซนอีกเด็ดขาด”
หลีที่แต่งตัวเสร็จเดินเข้ามา เห็นด้วยอย่างยิ่ง “ใช่แล้ว ๆ”
ซิงเหลือบมองเขา หลีก็รู้จักที่ต่ำที่สูงทันที ถามอย่างประจบ “เหนื่อยไหม”
“ไปนั่งพักตรงนั้นสักครู่เถิด ข้าจะรินน้ำให้เจ้า”
“เจ้าอย่ามากวนพวกข้า” ซิงผลักหลีไปทางม่อและเหยียน “ถ้ามีเรื่องข้าจะเรียกเจ้าเอง”
“หิวไหม จะกินอะไรสักหน่อยดีหรือไม่” หลีหันศีรษะกลับมาพลางพูดไม่หยุด “ข้ามีผลไม้ เนื้ออบแห้ง เห็ดทอด...”
ซิงจับศีรษะเขาบิดกลับให้ตรง “พอแล้ว อย่าพูดมาก”
เหยียนนั่งขัดสมาธิบนพื้น วางศอกบนเข่า เลิกคิ้วถาม “ดูเจ้าดีใจนัก หางตาติดหูไปแล้ว”
หลีส่ายศีรษะอย่างอารมณ์ดี แหงนหน้าทอดถอนใจ “เฮ้อ ข้าช่างโชคดีอะไรเช่นนี้”
คุนซึ่งอยู่ในร่างสัตว์และแบกของมากมาย ส่งเสียงคำรามต่ำ “โอ้ววว~”
รีบมาขนของเร็วเข้า พวกเจ้าจะให้ข้าเหนื่อยตายหรือไง
ม่อเตะเหยียน “ไปทำงาน”
เหยียนลุกขึ้นปัดหญ้าที่ก้น “มาแล้ว~”