“หน้าและก้นของเจ้าบวมเลยนะ” ชิงผู้ใจดีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ต้องให้ข้าไปเอายาที่หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ให้ไหม?”
เหยียนปากแข็งตอบ “มันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”
“ไม่ได้บวม”
“ได้” ชิงเข้าใจความรู้สึกดี ไม่พูดต่อเรื่องริมฝีปากไส้กรอกกับก้นงอนของเหยียนอีก
เหยียนเหลือบเห็นมุมปากเขายกยิ้มขึ้นลับ ๆ จึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้ากำลังหัวเราะอะไร?”
ชิงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่รู้ความ “เปล่า”
เหยียนซัก “แล้วจ้องข้าทำไม?”
ชิงงุนงง อธิบายว่า “ก็เพราะข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่ไงเล่า”
เหยียนไม่ฟังเหตุผล “เจ้ากำลังหัวเราะเยาะข้า”
ชิงรีบโบกไม้โบกมือ “เปล่านะ ข้าแค่รู้สึกว่าเจ้าเก่งมาก ปีนต้นไม้สูงขนาดนี้ได้”
เหยียนค่อนข้างคลางแคลง “จริงหรือ?”
ชิงพยักหน้า ตอบอย่างจริงใจ “จริง”
ได้ยินดังนั้น เหยียนรู้สึกเคอะเขินและอายนิด ๆ จึง ตอบ “อืม” แล้วพึมพำต่อ “ข้าเคยปีนต้นไม้ที่สูงกว่านี้ด้วยซ้ำ”
เสือดำน้อยสะบัดหาง พยายามซ่อนตัวอยู่หลังง่ามไม้ โผล่มาแค่ครึ่งหัว “เจ้ามีอะไรหรือ?”
ชิงไม่ลืมหน้าที่ของตน กล่าวว่า “หัวหน้าเผ่ากำลังตามหาท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของเจ้า”
“รู้แล้ว” เหยียนที่ยังทำใจให้หลุดพ้นจากฉากน่าอายเมื่อครู่ไม่ได้ ไม่กล้าสบตากับชิงที่ใต้ต้นไม้สักนิด “เดี๋ยวข้าจะไปบอกเขา”
“อืม” ชิงยิ้มอย่างว่าง่ายแล้วจึงหมุนตัวเดินจากไป แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา พูดกับเหยียนว่า “ขอบคุณ”