เซียวอุ้มไป๋เจ๋อเดินอยู่ในเผ่า ระหว่างทางมีคนไม่น้อยเข้ามารุมล้อม เพราะเจ้าตัวน้อยแสนว่านอนสอนง่ายที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาน่ารักจนใจละลาย ทุกคนต่างยิ้มแย้ม พากันดัดเสียงอ่อนหวานหยอกล้อเด็กน้อย แถมยังยื่นมีดกระดูกของตัวเองให้เล่น แต่เซียวเห็นว่าอันตราย จึงยอมให้เด็กน้อยแตะได้เท่านั้น จะปล่อยให้ลูกของเขาบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด
ไป๋เจ๋อผมเงินตาสีฟ้าโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางเด็ก ๆ ผมดำตาสีทอง เขาอิงซบเซียวอย่างว่าง่าย มือกอดคออีกฝ่ายไว้ พอเห็นคุณลุงแปลกหน้า ก็เอ่ยทักทายด้วยเสียงนุ่มนิ่ม พอถูกชมก็เม้มปากยิ้มอย่างเขินอาย
ผู้คนพากันอิจฉาไม่หยุด ต่างถอนใจชมว่าเซียวช่างโชคดีเหลือเกิน เก่งกาจเรื่องเก็บเด็กกลับบ้านจริง ๆ! ถึงขั้นถามไถ่สถานที่กันใหญ่ คิดว่าคราวหน้าจะลองไปดูบ้าง เผื่อจะเก็บลูกสัตว์กลับมาได้สักคน
สีหน้าของเซียวเปี่ยมสุขเสียจนปิดไม่มิด เขายืดอกเชิดหน้า ดูคล้ายไก่ตัวผู้ที่กำลังหยิ่งผยอง ความอวดอ้างฉายชัดออกมาทางสีหน้า
ม่อกับเหยียนเดินตามหลังเงียบ ๆ ทั้งคู่สบตากัน ก่อนจะแอบถอนใจ ต่างรู้สึกว่าบางครั้งผู้ใหญ่ก็ “รักหน้าตา” เหมือนกัน
เห็นท่าทางเดินอ้อยอิ่งของเซียว เหยียนจึงถามเสียงเบา “ก่อนตะวันตกดิน พวกเราจะเก็บผลไม้ทันไหม?”
ม่อก็เดาไม่ออกเหมือนกัน ดูท่าทางพ่อมนุษย์สัตว์ของเขาแล้ว เหมือนอยากอุ้มเด็กน้อยเดินวนรอบเผ่าสักสิบรอบเสียมากกว่า
เหยียนคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงขยับปากส่งสัญญาณให้ไป๋เจ๋อ “รีบเดินหน่อย ไปเก็บผลไม้กัน—”
เด็กน้อยกะพริบตา หันไปถามเสียงเบาว่า “คุณลุง เมื่อไรจะถึงเหรอ?”