ในบ้านเหลือไป๋เจ๋ออยู่เพียงคนเดียว เขานั่งยอง ๆ อย่างเบื่อหน่ายอยู่นอกถ้ำ เอาแขนพาดบนเข่า ประคองศีรษะไว้ด้วยสองมือ แล้วจ้องมองป่าเขาไม่ไกลอย่างไม่กะพริบตา
หลันออกไปเก็บของกับพวกมนุษย์กึ่งสัตว์ในเผ่า ส่วนเหยียนยังนึกถึงอาหารเมื่อคืน หลังกินมื้อเช้าเสร็จก็รีบมาชวนม่อเข้าป่าไปหาไข่ด้วยกัน
เมื่อนึกถึงช่วงคลื่นความหนาวเย็น ม่อก็คิดอยากตุนไข่ไว้ให้ไป๋เจ๋อเพิ่ม จึงตอบตกลง ก่อนออกไปยังฝากเพื่อนบ้านช่วยดูแลเด็กน้อยเป็นพิเศษ ทั้งกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าวิ่งไปไหน จึงค่อยจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ หันกลับมามองอยู่หลายครั้ง
ข่าวที่เซียวเก็บเด็กคนหนึ่งมาได้แพร่ไปทั่วเผ่าอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างใคร่รู้ จึงแสร้งเดินผ่านไปผ่านมาอยู่บ่อย ๆ เพื่ออยากเห็นเด็กคนนั้น
ไป๋เจ๋อมีท่าทางว่าง่าย เห็นใครก็ยิ้มให้ พอผู้คนคิดถึงภาพเด็กน้อยที่ต้องเร่ร่อนตามลำพังอยู่ข้างนอก ก็อดสะเทือนใจไม่ได้ ความเอ็นดูสงสารยิ่งทวีขึ้น
ยิ่งพอได้ยินเด็กน้อยพูดจาแปลกประหลาด ก็ยิ่งสงสารจับใจ ไม่รู้ว่าต้องผ่านอะไรมาบ้างถึงได้หวาดกลัวจนเป็นเช่นนี้!
ดังนั้น แค่ไป๋เจ๋อนั่งอยู่ตรงนั้น ก็มีคนทยอยเอาของกินของใช้มาให้กองโต แม้แต่มนุษย์สัตว์ที่ออกลาดตระเวน พอเปลี่ยนเวรก็ยังอุตส่าห์วกกลับถ้ำของตัวเองไปหยิบของกินมาให้เด็กน้อย หลินถึงกับเอาน้ำผึ้งสีเหลืองอร่ามมามอบให้ก้อนหนึ่ง
พอเด็กน้อยได้ชิมของหวาน ก็พลันนึกถึงม่อ จึงใช้ใบไม้ห่อมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังอีกครั้ง ตั้งใจรอให้พี่กลับมาแล้วค่อยกินด้วยกัน