หลังกินข้าวเสร็จ ไป๋เจ๋ออยากอาบน้ำ แต่เพราะแขนไม่สะดวก ม่อจึงต้มน้ำร้อนสองหม้อใหญ่ เทลงในอ่างหิน ไอร้อนสีขาวลอยฟุ้งไปทั่ว ห้องสรงอบอุ่นไปหมด
ม่อยื่นมือลองอุณหภูมิน้ำ "พอดีแล้ว"
ไป๋เจ๋อถอดเสื้อผ้า ยกขาก้าวลงไป แขนข้างหนึ่งพาดขอบอ่าง ร่างทั้งร่างแช่ในน้ำอุ่น ผิวขาวกระจ่างไม่นานก็แดงระเรื่อ
เขาใช้มืออีกข้างพรมน้ำใส่ตัวตามสบาย พลางพูดกับม่อ "เจ้าออกไปเถอะ ข้าอาบเองได้"
"อ้อ ใช่ อสูรร้องมอดูเหมือนยังไม่ได้ให้อาหาร"
ม่อจ้องมองเส้นเอวที่อวดโฉมในน้ำ ลูกกระเดือกขยับ "ข้าอาบให้เจ้า"
เป็นประโยคบอกเล่าที่หนักแน่นมาก
พูดพลางม่อก็นั่งยอง ๆ มือใหญ่เรียวสวยหยิบผ้าหนังมนุษย์สัตว์ข้าง ๆ ขึ้นมา จับไหล่ไป๋เจ๋อไว้เบา ๆ แล้วเช็ดถูราวกับกำลังดูแลของล้ำค่าสักชิ้น จากบนลงล่าง ทีละนิ้ว ๆ จนจมหายลงไปในน้ำ
"หันไป"
"อ้อ"
ไป๋เจ๋อหลับตาพริ้มอย่างสบาย แผ่นหลังพิงขอบอ่าง ศีรษะแหงนขึ้นเล็กน้อย ลำคอเรียวงามโค้งเป็นเส้นอ่อนช้อย
มือของม่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมากัดที่ลำคอของเขา
สัตว์ตระกูลแมวชอบกัดคอมาก ไม่ว่าจะเป็นเหยื่อหรือคู่ของตน
ไป๋เจ๋อลูบผมของม่อ หัวเราะเบา ๆ "อยากทิ้งรอยไว้ เจ้าต้องกัดให้แรงกว่านี้"
ม่อยืดตัวขึ้น มองตาของไป๋เจ๋อ ส่ายหน้า "จะเจ็บ"
ไป๋เจ๋อลูบรอยฟันจาง ๆ บนคอตัวเอง เอาใจอีกฝ่าย "เดี๋ยวข้ากัดให้เจ้าเองสักสองสามรอย"