การปรากฏตัวของไป๋ชิงเกินความคาดหมายของไป๋เจ๋อไปมาก เขาไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำหรือเผชิญหน้ากับคนผู้นั้น รีบลุกขึ้นวิ่งไปข้างหน้าต่อ
เมื่อเห็นว่ามนุษย์กึ่งสัตว์กำลังจะถูกจับ เหล่าเหยี่ยวเทาต่างก็อยู่ในสภาพตื่นเต้นสุดขีด ลดปีกลงต่ำไล่ตามไม่ลดละ กรงเล็บอันคมกริบปัดผ่านเสื้อผ้าและเส้นผมของ "เหยื่อ" เป็นระยะ
ขณะที่กำลังจะวิ่งไปถึงชายป่าทึบรอบระหูชนเผ่า ไป๋เจ๋อพลันหยุดฝีเท้า หันกลับมามองเหล่าเหยี่ยวเทาด้วยสายตาดุดัน คล้ายกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
วินาทีต่อมา ต้นแขนถูกจับไว้ แรงมหาศาลฉุดรั้งเขาเข้าไปในอ้อมกอด ม่อโอบอุ้มไป๋เจ๋อหลบไปข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว
แหขนาดใหญ่ที่แข็งแรงหลายผืนตกลงมาจากฟ้า ทันใดนั้นก็คลุมเหล่าเหยี่ยวเทาที่โถมเข้ามาไว้ได้ เสือดำที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมต่างพากันกระโจนออกมาพร้อมกัน คำรามและขย้ำเหล่าเหยี่ยวเทาที่กำลังดิ้นรน
เหล่าแร้งที่แฝงตัวอยู่บนต้นไม้โดยรอบก็พากันบินลงมา
เพียงชั่วพริบตา เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นระงม
"ไม่เป็นไรนะ?" ม่อมองไป๋เจ๋อในอ้อมกอดอย่างตึงเครียด ถามด้วยความเป็นห่วง "บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
หัวใจยังคงเต้นระรัว ไป๋เจ๋อพิงกายอยู่บนตัวม่อ หายใจหอบถี่ "ไม่เป็นไร"
ม่อพลันดึงข้อมือของไป๋เจ๋อมา สายตาจับจ้องไปที่แผลถลอกสีแดงสดมีเลือดซึมบริเวณแขนท่อนล่างและข้อศอกของเขา ดวงตาที่เย็นชาอยู่แล้วพลันหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อมองไปทางร่างที่กำลังวิ่งหนีอย่างลนลานอยู่ไม่ไกล แรงกดดันรอบกายก็ยิ่งทวีความหม่นมืดลง
"ไปจัดการแผลก่อน"