แต่เดิมไป๋เจ๋อก็ไม่ค่อยออกไปไหนอยู่แล้ว ช่วงที่อยู่ในร่างมนุษย์สัตว์ยิ่งเอาแต่เก็บตัวอยู่ในถ้ำทั้งวัน ดังนั้นนอกจากม่อและเจว๋ย ทุกคนแทบไม่เคยเห็นเขาร่างลิงซ์เลย
แต่หมอผีผู้ยิ่งใหญ่กับหัวหน้าเผ่าเฉลียวฉลาดกว่าเล็กน้อย พวกเขาเห็นม่อก้าวยาว ๆ เดินไปตรงที่ลิงซ์อยู่ แถมยังนั่งยอง ๆ ข้างๆ แล้วลูบคลำหัวลิงซ์คลึงไปมา ก็เดาออกเหมือนกัน
แต่... ร่างสัตว์ของไป๋เจ๋อช่างน่าตะลึงเกินไปแล้ว!
หมอผีผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยเบา ๆ ว่า "ไป๋เจ๋อ?"
"เหมียวอู~" ลิงซ์เงยหน้าขึ้นรับ
ขนตายาวนี่ ดวงตากลมโตนี่! หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ก้มหน้าก้มตาดูแล้วดูอีก ไม่หวงคำชมเลยสักนิด "ไป๋เจ๋อ ร่างสัตว์กับร่างคนของเจ้าล้วนงดงาม!"
ไป๋เจ๋อกระดิกหูด้วยความเขินอาย
กลางหมู่เผ่าผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนพากันมากับคู่มารับอาหาร แต่สายตากลับถูกดึงดูดโดยลิงซ์ตัวนั้น
เพราะในหมู่เผ่า ร่างสัตว์ของมนุษย์สัตว์ล้วนเป็นก้อนถ่านดำมืดมหึมา จู่ ๆ ก็มีก้อนกลมเทาเงินโผล่ขึ้นมา จึงดูเด่นสะดุดตายิ่ง
โดยเฉพาะเมื่อมีเสือดำอยู่เคียงข้าง ใต้แสงตะวันไป๋เจ๋อกลับยิ่งเปล่งประกาย
ม่อยืนตระหง่านข้าง ๆ พวกมนุษย์สัตว์ย่อมไม่กล้าเข้าใกล้จนเกินไป ได้แต่แอบชำเลืองมองไม่กี่ครั้ง ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหน้าบึ้ง แววตาเย็นชาราวกับจะกินคนเป็น ๆ
พวกมนุษย์กึ่งสัตว์ได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่ามนุษย์สัตว์มาก อย่างน้อยก็เข้าไปทักทายไป๋เจ๋อระยะใกล้ๆ ได้ คนที่สนิทสนมก็อาจได้ลูบ ๆ สักหนึ่ง