แสงอาทิตย์เจิดจ้า ยามบ่ายแดดส่องกระทบกายให้อบอุ่น แทบทำให้รู้สึกเหมือนฤดูใบไม้ผลิ
หน้าร้านมีมนุษย์กึ่งสัตว์นั่งอยู่ไม่น้อย บ้างจับกลุ่มสองสามคน หยิบหวายสานตะกร้าไปพลางคุยกันไป พอเห็นไป๋เจ๋อต่างก็ทักทายเขา
ไป๋เจ๋อยิ้มพยักหน้าตอบ
เด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งสวนมา ไล่จับเล่นกัน มือถือของบางอย่าง โยนใส่กันเป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส
ทันใดนั้น หัวเหมือนถูกอะไรกระแทก ไป๋เจ๋อเอื้อมมือลูบหัวโดยไม่รู้ตัว
วัตถุกลม ๆ สีน้ำตาลลูกหนึ่งกลิ้งมาตกอยู่ข้างเท้าเขา
ไป๋เจ๋อก้มมอง นี่มันเกาลัดนี่! เขารีบเก็บขึ้นมา ลูกโตเต็มที่ อวบแน่น ถือแล้วรู้สึกเต็มมือดีจริง
เด็ก ๆ เห็นว่าเผลอปาใส่ไป๋เจ๋อ ก็หยุดเล่นทันที รีบวิ่งเข้ามา ยืนตัวดี "ไป๋เจ๋อ ไม่เป็นไรใช่ไหม"
มนุษย์กึ่งสัตว์เด็กคนหนึ่งเงยหน้าน้อยขึ้น พูดขอโทษอย่างจริงใจ "ขอโทษนะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ"
ไป๋เจ๋อยิ้มบอกไม่เป็นไร พลางถามว่าพวกเขาไปเก็บเกาลัดมาจากไหน
"หลังเขามีเยอะแยะเลยนะ เต็มพื้น!"
"ใช่ ๆ บนต้นก็มี เป็นลูกกลมเต็มไปด้วยหนาม"
"วันนี้เราเก็บได้ตั้งเยอะ"
เด็ก ๆ กระตือรือร้นกับคำถามที่ตอบได้ ทันใดนั้นก็มีเสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วดังก้อง
ไป๋เจ๋อฟังแล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "เยอะขนาดนั้นเลยหรือ"