เหยียนที่อยู่ข้าง ๆ แทบจะทนมองไม่ไหว ขมวดจมูก สีหน้าเหยียดหยามเต็มที่
แค่นี้เองยังเจ็บอีกเหรอ?
ก่อนหน้านี้ถูกหมาป่ากัดไหล่เป็นรูโบ๋ ก็ไม่เห็นเขาจะปริปากสักคำ มาตอนนี้กลับครวญครางได้
“เจ็บ~” เหยียนทำปากขยับเป็นคำพูดใส่เฟิงอวี๋ สีหน้าล้อเลียน
แต่ในฐานะพี่น้อง เขาก็ยังไม่เปิดโปง
เพราะอย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้ม่อก็เคยลำบากกับไป๋เจ๋อมาไม่น้อย อยากจะออดอ้อนก็ออดอ้อนไปเถอะ อย่างน้อยก็มีคนรักคนสงสารแล้ว
ยังดีกว่าต้องมานั่งทำแผลเงียบ ๆ อยู่ตรงมุมลำพัง
หลีขยับเข้าไปใกล้ซิง “นี่นายทำเสื้อให้ใครเหรอ?”
“เฉิน”
“สวยจริง ๆ ซิง นายเก่งจังเลย” ใบหน้าของหลีแสดงสีหน้าอิจฉาอย่างที่สุด “มีพี่ชายดีจัง เฉินนี่มีความสุขจริง ๆ เลย”
“ถ้าฉันมีพี่ชายบ้างก็คงดี”
“หรือว่า ถ้าท่านพ่อของฉันยัง——” หลีส่ายหัวส่ายหัว กลับมีสีหน้าโศกเศร้าเลื่อนลอยอีกครั้ง “เฮ้อ……”
ซิงรู้สึกสงสารจนทนไม่ได้ “ถ้านายอยากได้ ฉันก็ทำให้ได้นะ”
“แต่อาจจะช้าหน่อย”
เสียงพูดยังไม่ทันจบ หลีเงยหน้าขึ้นมาด้วยความดีใจจนแทบไม่กล้าเชื่อ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอ?!”
“อืม” ซิงยื่นมือไปตบไหล่หลี “แต่หนังมนุษย์สัตว์นายต้องออกเองนะ ที่บ้านฉันไม่พอแล้ว”
“แน่นอน!!”
“ซิง นายว่าฉันเหมาะกับสีอะไร?” หลีกางแขนออก ถามอย่างตื่นเต้น
ซิงคิดอย่างจริงจัง “สีเทา มีขาวแซมหน่อยน่าจะดูดีกว่า”
“ได้เลย เดี๋ยวฉันเอามาให้นาย ขอบใจมากซิง!”
“อืม”
ไป๋เจ๋อค่อนข้างกังวลว่าแผลของม่อจะติดเชื้อ จึงดึงเขาเดินเข้าไปในถ้ำ เริ่มจากใช้น้ำสะอาดล้างทำความสะอาดผิวรอบ ๆ แผลง่าย ๆ ก่อน การเคลื่อนไหวนุ่มนวลและละเอียดอย่างยิ่ง