ข้าวของของเจามีไม่มาก เสื้อผ้าและเครื่องนอนใส่ถุงหนังมนุษย์สัตว์ใบใหญ่ได้ทั้งหมด ส่วนของกระจุกกระจิกอื่น ๆ เด็กน้อยเก็บใส่ถังไม้ไว้ กลัวหล่นออกมาเลยคว่ำกะละมังครอบไว้ข้างบนอีกที
ซื่อมองไปรอบ ๆ ถามว่า "เก็บของเสร็จแล้วหรือ"
เจ้าพยักหน้า อุ้มถังไม้ใบนั้นขึ้น "เสร็จแล้ว"
ซื่อแบกถุงหนังมนุษย์สัตว์ไว้บนบ่าซ้าย มือขวาหิ้วถังไม้จากมือเด็กน้อย "ไปกันเถอะ"
เจาเดินตามหลังเขา พูดว่า "ข้าเอาเองได้"
"ไม่เป็นไร" ซื่อมองแขนขาเรียวเล็กของเจา พลางคิดในใจว่ากลับไปต้องให้เด็กคนนี้กินเนื้อเยอะ ๆ ผอมเหมือนต้นกล้าเล็ก ๆ ลมมาทีคงหักปลิว
เขาเดินเร็ว ก้าวยาว พอรู้ว่าเจาตามไม่ทัน ก็ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง ซื่อได้ยินเสียงหอบเบา ๆ เขาหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเจา ถามว่า "เหนื่อยแล้วหรือ"
เด็กน้อยส่ายหัว ก้าวต่อไปข้างหน้า
ซื่อวางของในมือ มือหนึ่งกุมไหล่เจา อีกมือทาบหน้าผากเขา คิ้วขมวดขึ้นทันที "ตัวเจ้าร้อน เป็นไข้แล้ว"
"ไม่สบายทำไมไม่บอก"
เจ้าหลุบตาลง ปอยผมสีม่วงดำปรกคิ้วตาเล็กน้อย "ไม่ค่อยรู้สึกอะไร"
"ถ้าไข้ขึ้นสมองจะเป็นอย่างไร" ซื่ออุ้มเขาขึ้นทันที ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปถ้ำของตน
เจ้าถูกประคองก้น รู้สึกขัด ๆ เล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ซบลงบนบ่าซื่ออย่างเชื่อฟัง เตือนว่า "ของยังไม่ได้เอาเลย"
ซื่อว่า "เดี๋ยวค่อยกลับมา ไม่หายไปไหนหรอก"