"หมอผีผู้ยิ่งใหญ่กับซื่อ?" ไป๋เจ๋อใช้เวลาประมวลผลอยู่ครู่ใหญ่ "แต่พวกเขาก็เป็นมนุษย์สัตว์ทั้งคู่ ทำไม..."
ม่อคล้อยตาม คว้าเอวของไป๋เจ๋อกอดไว้ มองสีหน้าตกใจของอีกฝ่ายแล้วอดหัวเราะไม่ได้
"ตั้งแต่เมื่อไร?" ความอยากรู้ของไป๋เจ๋อถูกปลุกขึ้นมาเต็มที่ "สองคนนั้นใครรุก?"
ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "แต่ซื่อกับหมอผีผู้ยิ่งใหญ่เรียกหลินว่าท่านพ่อทั้งคู่เลยนะ!"
ม่อหัวเราะต่ำในลำคอ ผิดปกติที่พูดมากเป็นครั้งแรก เล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างซื่อกับเจาให้ไป๋เจ๋อฟัง
ไป๋เจ๋อฟังจบก็ถอนใจไม่หยุด แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งที่คนมีใจได้ครองคู่กัน
"แล้วสองคนนั้นใคร..." เสียงของเขาเบาลงมากในทันใด
ม่อตอบอย่างจริงจัง "ข้าจะถามให้พรุ่งนี้"
"อย่า!" ไป๋เจ๋อรีบห้าม
มุมปากของม่อยกยิ้ม แต่บนใบหน้ายังเรียบเฉยเหมือนเคย "ฟังจากเสียง หมอผีผู้ยิ่งใหญ่กำลังร้องไห้"
ไป๋เจ๋อเข้าใจแจ่มแจ้งทันที
จริงด้วย ร่างกำยำของซื่อ หมอผีผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีทางสู้ได้
ม่อเงียบไปกะทันหัน เลียริมฝีปากที่แห้งผาก จ้องไป๋เจ๋อตาไม่กะพริบ
"คอแห้งหรือ?" ไป๋เจ๋อถาม
ม่อพยักหน้า "อืม"
"ข้าจะไปรินน้ำให้" ไป๋เจ๋ออารมณ์ดีมากหลังจากฟังเรื่องซุบซิบ หันตัวจะหยิบถ้วย
"ไม่ต้อง" ม่อดึงไป๋เจ๋อเข้ามาในอ้อมอกทันที ประคองหน้าของเขา "เจ้าช่วยให้ความชุ่มชื้นข้าหน่อย"