คืนนั้น ม่อเอาหมอนน้อย ชุดนอน และตุ๊กตาของเจว๋ยห่อผ้าปูที่นอนของเด็กน้อย คว้าตัวเด็กเดินไปบ้านท่านพ่อกับท่านพ่อมนุษย์สัตว์ พอเข้าถ้ำไม่เห็นใคร ก็วางเจว๋ยลงบนเตียงปุ๊บ หมุนตัวเดินจากไปปั๊บ แผ่นหลังดูเด็ดขาดทะมัดทะแมงสุด ๆ
เจว๋ยชินกับการ 'หาเรื่องไร้เหตุผล' ของท่านพ่อมนุษย์สัตว์เสียแล้ว จึงใจเย็นปูที่นอนของตัวเอง จัดหมอนกับตุ๊กตาให้เรียบร้อย จากนั้นนั่งชิงช้าใต้ต้นไม้หน้าถ้ำ รอคุณตาทวดกับคุณตากลับมา
เซียวกับหลันเห็นเงาร่างเล็กโยกไปมา ก็รีบสาวเท้าเข้าไปหา "เจว๋ย หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
เจว๋ยกระโดดลงจากชิงช้า ตอบอย่างว่านอนสอนง่าย "ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ไล่หนูออกมาครับ"
"คุณตา คุณตาทวด คืนนี้หนูนอนที่นี่ได้ไหมครับ"
"ได้สิ" หลันก้มลงขยี้ผมเด็กน้อย "ที่นี่ก็บ้านของเจว๋ยเหมือนกันนะ"
เซียวอดบ่นไม่ได้ "ไอ้ม่อนเด็กเวรนั่น ยังว่าข้าเป็นท่านพ่อมนุษย์สัตว์ไม่เอาไหนอีก"
"มันสู้ข้าไม่ได้หรอก"
หลันจูงมือเจว๋ยยิ้ม ๆ "ไปกันเถอะ พวกเราเข้าข้างในกัน"
อากาศร้อนขึ้น ยุงแมลงก็ชุกชุม โดยเฉพาะรอบ ๆ ที่ล้วนเป็นต้นไม้พงหญ้า ทั้งยุงป่าตัวโต มอดที่เต็มไปด้วยละอองขาวบินปะปน แมลงปีกแข็งบินชนโน่นชนนี่... เผลอหน่อยเดียวก็บินเข้ามาในบ้าน
อย่างอื่นพอทน ที่ปวดหัวไป๋เจ๋อที่สุดก็คือยุง ส่งเสียง "หึ่ง ๆ" น่ารำคาญไม่พอ ดูดคนเหมือนเจาะเลือด แถมจ้องเล่นงานเขาอยู่คนเดียว ตุ่มเล็กตุ่มใหญ่แดงคัน ตื่นมาทีแทบโลหิตจาง