ทุ่งหญ้าในฤดูใบไม้ร่วงเป็นสีเขียวอมเหลือง มองไปสุดลูกหูลูกตา ขุนเขาไกลโพ้นทอดตัวเป็นแนว มีต้นไม้โดดเดี่ยวเป็นครั้งคราว ปรากฏสลับเลือนรางในสายตา
ไป๋เจ๋อนั่งยองอยู่บนคาคบไม้ในท่าที่ไม่ค่อยสวยงามนัก มือทั้งสองข้างกอดลำต้นไว้แน่น จ้องเขม็งไปที่ขบวนเสือดำที่คลานต่ำในพงหญ้า
เจว๋ยกับซีตัวไม่สูง แต่ก็พอจะมองเห็นเงาราง ๆ ของลูกเสือทั้งสองได้จากตำแหน่งของม่อ
ไม่ไกลออกไป เป็นฝูงแอนตีโลปที่กำลังกินอาหารอยู่ ผิวหนังสีน้ำตาลแดง เขาแหลมยาว กินไปสองคำก็เงยหน้าขึ้นมองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
ซื่อเล็งเป้าหมายที่จะล่าไว้แล้ว ส่วนหลีและคุนก็เริ่มแยกย้ายกันไปคนละทิศ หมอบตัวต่ำ ค่อย ๆ เข้าใกล้เพื่อผสมโรง
ซีกับเจว๋ยก็เลียนแบบท่าทางของท่านพ่อมนุษย์สัตว์เพื่อซ่อนตัว ใจกระสันอยากพุ่งออกไป
แต่ดูเหมือนไม่จำเป็นเท่าไร เพราะความสูงของทั้งสองมีจำกัด ยกเว้นจะกระโดดขึ้นมา ไม่อย่างนั้นในระดับสายตาปกติ พวกเขาดูไม่เป็นที่สังเกตเลยจริง ๆ
เมื่อระยะห่างลดลงถึงขอบเขตหนึ่ง ซื่อก็พุ่งตัวออกจากพงหญ้าอย่างกะทันหัน บุกเข้าโจมตีฝูงแอนตีโลป
หลีกับคุนก็วิ่งเข้าไปทันทีรายล้อมบีบกระชั้น และพยายามตัดเส้นทางหนีของเหยื่อ
เหยียนใช้กรงเล็บหน้าปักลึกเข้าไปในท้องของแอนตีโลปตัวเต็มวัยตัวหนึ่ง แล้วอาศัยแรงนั้นกระโจนขึ้นงับคอเหยื่อไว้แน่น เลือดสดพุ่งกระจายออกมาทันที
แอนตีโลปดิ้นรนอย่างสุดแรงอยู่สองสามทีก็แน่นิ่งไม่ไหวติง
หน้าที่ของม่อ การล่าสัตว์เป็นเรื่องรอง จุดสำคัญคือลูกเสือสองตัวข้าง ๆ นี้
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เจว๋ยกับซีออกไปได้