ในระยะห่างจากพื้นสามเมตร ม่อแทบจะพุ่งเข้ามา
เขาดีดขาหลังกระโจนพรวดเข้าหาเหยี่ยวที่กำลังจับไป๋เจ๋อ
เหยี่ยวตัวนั้นถูกชนกระแทกจนเซถลา ร่างพลันเอียง
ไป๋เจ๋อได้จังหวะก็เอามีดแทงขามันสุดแรง
ในที่สุด เหยี่ยวก็ปล่อยกรงเล็บด้วยความเจ็บ ม่อรีบใช้ตัวรองรับไป๋เจ๋อที่กำลังจะร่วงลงมา
“ตึง!” ร่างของไป๋เจ๋อกระแทกใส่ม่อ
เขารีบลุกขึ้นมามองม่อด้วยความเป็นห่วง ตัวเองก็ตั้งร้อยกว่าชั่ง ม่อคงถูกกระแทกไม่เบา อย่าได้บาดเจ็บภายในเลย
ม่อเหมือนได้ของรักที่สูญเสียไปกลับคืน จึงตะครุบไป๋เจ๋อไว้ใต้ร่างแล้วเลียเขาอย่างบ้าคลั่ง
ลิ้นของม่อมีหนามแหลมมากมาย ไป๋เจ๋อพยายามห้าม “ม่อ เจ็บนะ...”
ม่อจ้องไปที่ไหล่ของไป๋เจ๋อซึ่งถูกจับเมื่อครู่ทันที และพยายามใช้ฟันดึงเสื้อผ้าของเขาออก
น่าแปลกที่เหยี่ยวไม่ได้ออกแรงมากนัก บนไหล่ของไป๋เจ๋อนอกจากถลอกนิดหน่อยก็ไม่มีบาดแผลใด
ซีกับเจว๋ยคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ทำให้ไป๋เจ๋อเกือบถูกจับตัวไป เด็กทั้งสองยืนห่อไหล่ข้าง ๆ ก้มหน้านิ่งทุกข์ใจอย่างยิ่ง
ไป๋เจ๋อหยิบก้อนน้ำตาลออกมา หวังจะใช้ปลอบเด็กน้อยทั้งสองให้ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน แต่คราวนี้ แม้แต่น้ำตาลก็ไม่ได้ผล
เหยียนพูดว่า “พวกมันเป็นมนุษย์สัตว์”
“มิน่าล่ะ ร่างถึงใหญ่ขนาดนั้น” ไป๋เจ๋อพูดพลางสงสัย “พวกมันกินเนื้อคนรึ?”
หลี “พวกมันมาเพื่อชิงตัวคน”
ไป๋เจ๋อ “ชิงตัวคน?”
เหยียน “อืม บางเผ่ามนุษย์กึ่งสัตว์ขาดแคลน พวกมนุษย์สัตว์ก็จะไปชิงมนุษย์กึ่งสัตว์จากเผ่าอื่นมาเพื่อสืบทายาท”