อสูรร้องก้าบตัวเดียวไม่พอแน่ ไป๋เจ๋อจึงไปที่ห้องเก็บเสบียงอีกครั้ง ตัดเนื้อกวางชิ้นใหญ่มา หั่นเป็นก้อน หมักอย่างง่าย ๆ แล้วเสียบด้วยกิ่งไม้ที่ลอกเปลือกออก ยังได้เสียบเห็ดที่เก็บมาวันนี้เพิ่มอีกหลายไม้ ย่างบนไฟพร้อมกันเลย
เหยียนคิดถึงแผ่นแป้งผักป่า จึงดึงชิงมาตั้งใจเรียนตอนมื้ออาหาร และยังได้ชิมเนื้อกวางกับเห็ดที่ย่างเสร็จใหม่ ๆ ด้วย
“ลวกผักป่าในน้ำเดือดแล้วซอยให้ละเอียด” ไป๋เจ๋อสาธิตพร้อมอธิบาย “จากนั้นตีไข่ให้กระจาย ผสมให้เข้ากัน เติมเกลือนิดหน่อย”
“แน่นอนว่า แผ่นแป้งหอมป่าก็อร่อยเช่นกัน ใช้วิธีนี้แหละ แค่เปลี่ยนจากผักป่าเป็นหอมป่า”
ไป๋เจ๋อใช้ใบไม้จุ่มน้ำมัน ทาให้ทั่วก้นหม้อหิน “เทลงไปแบบนี้ เกลี่ยให้แบน พอเริ่มเซ็ตตัวแล้วพลิกกลับด้าน ก็เสร็จ”
ชิงชี้ไปที่ชามใส่น้ำมัน “ไป๋เจ๋อ นี่อะไรเหรอ”
“จริงสิ ลืมสอนพวกนายเรื่องการเจียวน้ำมัน” ไป๋เจ๋อตบหน้าผากตัวเอง จึงหั่นเนื้ออสูรงุ่นง่านส่วนที่มันเพิ่มอีกรอบ แล้วเจียวน้ำมันต่อหน้าเลย
ทุกคนยกเว้นไป๋เจ๋อจ้องมองตาไม่กะพริบ ตั้งใจมากเป็นพิเศษ
“นี่คือกากหมู” ไป๋เจ๋อตักกากหมูที่กรองออกมาวางบนใบไม้ “เพิ่งออกจากหม้ออร่อยที่สุด ทั้งหอมทั้งกรอบ”
เหยียนเคี้ยวกร้วม ๆ คำเดียวหมดคำ กลืนลงคอแล้วยังครุ่นคิดถึงรสชาติอยู่นาน
เขาเลียปาก “ไป๋เจ๋อ นายนี่เก่งจริง ๆ เลย!”
ไป๋เจ๋อยิ้ม “ขิงที่ฉันขุดมาเมื่อวันนั้น พวกนายเอากลับไปหน่อยเถอะ ฝานเป็นแว่นตุ๋นกับเนื้อ พอใกล้สุกใส่หอมป่าลงไปอีกกำมือ รสชาติจะดียิ่งขึ้น”