สีหน้าสงบนิ่งของม่อ แฝงความน้อยอกน้อยใจที่แทบสังเกตไม่เห็นไว้เล็กน้อย ตอนพูดก็ไม่ลืมทำกับข้าว พลางดูว่ายาต้มได้ที่หรือยัง
ไป๋เจ๋อลูบจมูก ค่อนข้างเก้อเขิน “คือ... ข้าพูดส่งเดช ไม่ได้จริงจังนะ”
“คราวหน้าข้าจะไม่ดื่มน้ำผลไม้เมามายมากขนาดนั้นแล้ว”
ม่อรับคำ “อืม”
ไป๋เจ๋อขยับเข้าไปใกล้ ประคองใบหน้าเขาจุมพิตหลายครั้ง “ขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว”
“เลิกโกรธแล้วดีไหม”
ม่อจะโกรธจริงได้อย่างไร จุมพิตไม่กี่ครั้งก็โอ๋จนมุมปากที่เม้มแน่นคลายขึ้นอีก ถามไป๋เจ๋อว่ายังรู้สึกแย่อยู่หรือไม่
ไป๋เจ๋อส่ายหน้า บอกว่าหิวแล้ว
ม่อคนโจ๊กในหม้อ “อาหารใกล้เสร็จแล้ว”
โจ๊กมันหวาน แผ่นแป้งไข่ เนื้อย่าง ยังมีไข่เป็ดเค็มมันเยิ้มกับแอปเปิ้ลนึ่ง
ท้องไป๋เจ๋อว่างโหว รับประทานได้เอร็ดอร่อยมาก
หลังอาหาร ม่อจะออกไปล่าสัตว์ ตอนจะไปพร่ำกำชับไป๋เจ๋อให้อยู่บ้าน อย่าออกไปข้างนอก บอกว่าอากาศร้อนเกินไป คนจะตากแดดจนป่วย
ไป๋เจ๋อพยักหน้า จัดน้ำต้มสุกเย็นใส่กระบอกไม้ไผ่ใบใหญ่ให้เขา ยังใส่เนื้อแห้งกับผลไม้ลงกระเป๋าหนังมนุษย์สัตว์อีกมากมาย
เจว๋ยห่วงการทำความสะอาดคอกอสูรร้องมอ ทานอาหารเสร็จก็กลับมา ซีก็ตามมาด้วย เด็กทั้งสองหยิบอุปกรณ์ ทำงานแข็งขันยิ่งนัก
พอลมร้อน ลูกสัตว์ในระหูชนเผ่าต่างก็ไม่อยากวิ่งออกไปเล่น อุดอู้อยู่ในบ้านก็น่าเบื่อ ไป๋เจ๋อจึงพาเด็กทั้งสองประดิษฐ์ขนมกิน