ม่อยิ้มอย่างจนใจ "ไม่ได้บวม"
ไป๋เจ๋อคลึงอกเขาอย่างเบามือ อกนั้นแข็งแรง เขาถามด้วยความเป็นห่วง "เจ็บไหม"
ม่อ "ไม่เจ็บ"
"อืม" ไป๋เจ๋อวางใจแล้ว มือจับเสื้อผ้าของม่อไว้ ซบหน้าลงไป ดวงตางามใสกึ่งปรือ ราวกับแมวขี้อ้อนที่ขี้เกียจ
ม่อเดินได้มั่นคงมาก แต่ไป๋เจ๋อก็ยังถูกจังหวะก้าวที่สม่ำเสมอโยกจนง่วงนอน เขาหาวหวอด พึมพำว่าจะนอน ศีรษะเอียงข้าง ก็เงียบไป
แต่พอกลับถึงบ้าน คนก็คึกคักขึ้นมาอีก เดินโซเซหมุนวนอยู่นอกถ้ำ บางทีก็หมุนตัวเป็นวงเอง เอนไปเอนมา เหมือนพร้อมจะล้มลงกับพื้นได้ทุกเมื่อ
ม่อกลัวไป๋เจ๋อหกล้ม อยากเข้าไปพยุง แต่กลับไม่เป็นที่พอใจ อีกฝ่ายโวยวายว่า "เฮ้ย อย่ามาแตะข้านะ"
"นายแตะข้าจนตัวข้าเหนอะหนะไปหมดแล้ว"
ม่อจึงได้แต่กางแขนไว้ คอยตามอยู่ข้างหลัง ปีนั้นเจว๋ยหัดเดิน เขายังไม่ต้องกังวลเท่านี้เลย
อีกครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเหนื่อย ไป๋เจ๋อก็นั่งยองอยู่กับพื้น บอกว่าตัวเองร้อน อยากอาบน้ำ
ม่ออุ้มเขาขึ้นมา "งั้นเจ้ามาช่วยข้าต้มน้ำด้วยกัน"
ไป๋เจ๋อพยักหน้า ซับเหงื่อบนหน้าผากใส่ตัวม่อ อย่างเลื่อนลอย ก็ถูกพาเดินเข้าไปในถ้ำ
ม่อหยิบเบาะหญ้ามาผืนหนึ่ง วางไว้ตรงที่ห่างจากเตาไฟพอสมควร กดให้ไป๋เจ๋อนั่งลง กำชับว่า "รอข้าตรงนี้"
"อืม"
ม่อเทน้ำลงหม้อ เพิ่งจะจุดไฟ เติมฟืนเสร็จ เงยหน้าขึ้น คนก็หายไปอีกแล้ว