หลังจากเหยียนกับซีออกไป เจว๋ยกับม่อก็ไปที่ลำธารเพื่อจัดการสัตว์หูยาวที่ล่าได้ในวันนี้
ภายในถ้ำเงียบสงัด ไป๋เจ๋อนั่งข้างกองไฟ วางหนังมนุษย์สัตว์บนตัก ถือเข็มกระดูกเย็บเสื้อผ้าส่วนสุดท้ายให้เสร็จ
ภายนอกท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
ตอนที่เจว๋ยกับม่อกลับมา ไป๋เจ๋อก็เพิ่งเก็บงานพอดี เขายกเสื้อขึ้น อาศัยแสงไฟตรวจดูอย่างละเอียด ใช้ได้ มีรูปทรงดี
“เจว๋ย มา ลองหน่อย” ไป๋เจ๋อกวักมือเรียกเด็กน้อย
เจว๋ยสังเกตเห็นหนังมนุษย์สัตว์สีแดงบนก้อนหินตั้งนานแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเสื้อผ้าที่ทำให้ตนเอง
เด็กน้อยถือเสื้อผ้าใหม่ ทำท่าไม่ถูก เพราะแบบนี้ไม่เหมือนกับที่ทุกคนใส่กันอยู่ทุกวัน
เขาไม่รู้ว่าต้องใส่ยังไง
ไป๋เจ๋อเห็นสีหน้าลังเลของเจว๋ย ก็เข้าใจในทันที หยิบเสื้อมาเตรียมช่วยเขา
เจว๋ยยืนตัวตรงอย่างเรียบร้อย ให้ยืดแขนก็ยืดแขน ให้เงยหน้าก็เงยหน้า
“น่ารัก” ไป๋เจ๋อลูบหนังมนุษย์สัตว์เบา ๆ พอใจเป็นอย่างมาก
เด็กน้อยผิวขาว หน้าตาละเอียดอ่อน ใส่เสื้อคลุมขนหมาจิ้งจอกสีแดง ยิ่งขับให้ดูงดงามขึ้น หมวกน้อยรูปหูมนุษย์สัตว์สวมทับ ก็เพิ่มความน่ารักเข้าไปอีก
ขนฟูฟ่องยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับตุ๊กตาฟิกเกอร์ตัวน้อย
“ขอบคุณท่านพ่อ” เจว๋ยลูบเสื้อบนตัวอย่างทะนุถนอม ดวงตาจับจ้องอย่างแน่วแน่ ก้มมองแล้วมองอีก หวงแหนเหลือเกิน
เสื้อผ้าแบบนี้ใส่สบายและสวย ปลายแขน ขอบคอแนบกระชับเป็นพิเศษ สะดวกและอบอุ่น แตกต่างจากเสื้อผ้าในเผ่าอย่างสิ้นเชิง