ซื่อกลับถึงถ้ำแล้ว ก็กระสับกระส่าย มองบ้านช่องไม่ถูกใจไปเสียทุกอย่าง ง่วนอยู่ตลอดบ่าย จัดการถ้ำทั้งด้านในด้านนอกใหม่หมดจด แม้แต่ผ้าห่มหนังสัตว์บนเตียงก็เปลี่ยนเป็นผืนใหม่
มีเตียงอยู่เพียงเตียงเดียว ย่อมต้องยกให้หมอผีผู้ยิ่งใหญ่
ซื่อจึงไปขนกิ่งไม้กับฟางแห้งมา ตรงตำแหน่งห่างออกไปสองสามเมตร ปูที่รองนอนชั่วคราว เตรียมซุกตัวนอนสักคืน
เจามาถึงก็เห็นซื่อนั่งตัวตรงอยู่ข้างกองไฟ จ้องผนังหินสีเทาอมน้ำตาล ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
เขาถามว่า “ไม่ใช่จะไปแช่น้ำพุร้อนหรอกหรือ”
ซื่อลุกขึ้นทันที “ไปกันเถอะ”
เสือดำสองตัวเดินตามกันไป ย่ำหิมะ ลัดเลาะผ่านป่าเขาอันเงียบสงัด ไม่นานก็ถึงจุดหมาย
ไอหมอกกรุ่นร้อนปะทะหน้า เจาเปลี่ยนร่างเป็นคนโดยตรง ยืนเปลือยเปล่าอยู่ริมน้ำ
อาจเพราะไม่ค่อยออกไปไหน ผิวพรรณของเขาจึงขาวผ่อง รูปร่างออกไปทางเล็กบาง มีก็เพียงหน้าท้องกับท่อนแขนที่มีกล้ามเนื้อบางๆ เทียบกับมนุษย์สัตว์ตัวอื่นที่ล่ำสันสูงใหญ่แล้ว นับว่าบอบบางจริงๆ
เจาถามซื่อว่า “เอาผลฟองสบู่มาด้วยหรือเปล่า”
ซื่อเบือนตาไปทางอื่น ส่งของให้
ข้างหูดังเสียงน้ำสาดกระทบหิน
ซื่อหันกลับมามองอีกที เจาก็แช่ตัวอยู่ในน้ำพุร้อนแล้ว กำลังยิ้มกวักมือเรียกเขา “ทำไมไม่ลงมาล่ะ”
“ข้าไปทางโน้น” ซื่อว่าแล้วก็ยกขาจะเดินสวนทาง
เจาว่า “ข้าเอื้อมไปไม่ถึงแผ่นหลัง”
เท้าของซื่อชะงักค้าง ลังเล
“ไม่ยอมหรือ”
“เปล่า”
ตามปกติ ซื่อออกล่าสัตว์ข้างนอกล้วนมีหน้าที่นำทีม จึงแข็งแรงมาก กล้ามเนื้อทั้งร่างมีเส้นสายเปี่ยมด้วยเสน่ห์แห่งพละกำลังดิบ