ไป๋เจ๋อไม่มีประสบการณ์รมควันเนื้อ เขาเคยเห็นแต่ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านทำตอนเด็ก ๆ จำได้ว่าแขวนเนื้อเป็นเส้น ๆ ไว้บนคาน แล้วข้างล่างก็กองไม้ ฟาง เปลือกส้ม... เยอะแยะไปหมด ก่อไฟเผากันควันโขมง ทั้งบ้านเต็มไปด้วยหมอกขาวเหมือนบรรยากาศในสวรรค์ของเรื่องไซอิ๋ว
เพื่อให้รสชาติเนื้อรมควันออกมาใกล้เคียงของแท้ที่สุด ไป๋เจ๋อให้ม่อพาเขาตระเวนไปทั่วภูเขาเพื่อหากิ่งสนกับกิ่งไซเปรส ระหว่างทางยังบังเอิญเจอพุ่มชา ยอดอ่อนตรงปลายยอดกำลังงามชูช่อ พอลมพัดมา กลิ่นหอมสดชื่นก็ลอยแตะจมูก
เขาตื่นเต้นจนตบสะบักของเสือดำไม่ยั้ง "ม่อ หยุดเร็ว!"
เสือดำกำลังวิ่ง กล้ามเนื้อแน่นหนา ขนดก ความแรงระดับนี้สำหรับมันแล้ว แม้จะดัง "ปัง ปัง ปัง" ฟังดูเหมือนหนัก แต่ที่จริงก็แค่เกาให้แก้คันเท่านั้น
ครั้งแรกที่ไป๋เจ๋อใช้วิธีรั้งหยุดด้วยมือ เขานึกว่าตัวเองตบม่อจนเจ็บ ตอนนั้นก็กระสับกระส่ายอยู่บ้าง ถึงได้รู้ทีหลังว่าตัวเองคิดมากไปเอง เสือดำทนตีทนต่อยเก่งมาก มือของนายสั่นจนชาแล้ว แต่มันยังคิดว่านายกำลังนวดให้มันอยู่เลย
"อูว~" เสือดำหยุดฝีเท้า หันหน้ามามองไป๋เจ๋อ
คนอื่นลงจากรถลงจากม้า ไป๋เจ๋อลงจากหลังเสือดำ
เก็บขาเอียงตัว ไถลลงตามแนวขนข้างลำตัวของมันอย่างนุ่มนวล คราวนี้ก็ร่วงลงพื้น ชุดการเคลื่อนไหวไหลลื่นไม่มีติดขัด ไม่ใช่คนที่เมื่อก่อนจะปีนก็ปีนไม่ขึ้นแล้วยังถอนขนมันติดมือมาด้วยอีก
ไป๋เจ๋อมีประสบการณ์เก็บใบชา
ช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ว่างจากไร่นา บรรดาอาแปะอาม้าทั้งหลายในหมู่บ้านจะรวมกลุ่มไปสวนชาเพื่อเก็บใบชา เจ้าของสวนให้ค่าจ้างไม่มาก แต่สำหรับคนที่อยู่เฝ้าบ้านไม่สามารถออกไปทำงานนอกบ้านได้ ก็พอจะมีรายได้เล็กน้อยมาจุนเจือครอบครัว