แผนการของไป๋เจ๋อได้ผลดีมาก ผ่านไปหลายวันติดต่อกัน ม่อก็ไม่มีทีท่าว่าจะออกไปนอกบ้าน ครอบครัวสามคนพ่อลูกจึงเก็บตัวอยู่ในบ้านเช่นนี้ ผ่านพ้นพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ
ช่วงเวลานี้สำหรับเจว๋ยแล้วช่างแสนสุขยิ่ง
ทุกวันเมื่อตื่นขึ้นมาก็อยู่ในอ้อมกอดของท่านพ่อ ได้กินอาหารที่ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ทำ ส่วนหน้าที่ของเขาและท่านพ่อก็คือเติมฟืน อีกทั้งท่านพ่อยังเล่าเรื่องราวของอีกโลกหนึ่งให้ฟัง
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ฟังจนเพลิน ผัดผักไหม้ไปทั้งกระทะ
ยามว่าง ไป๋เจ๋อก็เริ่มรณรงค์กวาดล้างการไม่รู้หนังสือในถ้ำ ใช้ท่อนไม้ไหม้ดำเป็นแท่ง สอนพ่อลูกคู่นี้รู้จักตัวอักษร แถมยังให้พวกเขาเรียนเลขคณิต
เจว๋ยเป็นเด็กยังว่าไปอย่าง แต่สำหรับม่อไม่เหมือนกัน ชายหนุ่มใหญ่วัยยี่สิบสามสิบ นั่งยองบนพื้น เผชิญหน้ากับตัวเลขและการบวกลบแถวยาว คิ้วขมวดแน่น ดูแล้วน่าขันยิ่งนัก
ไป๋เจ๋อไม่ได้คาดหวังให้พวกเขาสอบเข้ามหาวิทยาลัย คิดอะไรออกก็สอนอย่างนั้น ถึงขนาดที่ว่าม่อกับเจว๋ยสอง "มนุษย์ดึกดำบรรพ์" นี้ สามารถโพล่งกวีโบราณออกมาได้สองสามประโยค กระทั่งยังงัดภาษาอังกฤษมาได้สองสามคำ
ในทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่มนุษย์สัตว์ ก็นับได้ว่าเป็นผู้มีวัฒนธรรมครึ่งหนึ่ง
หลังจากพายุหิมะหยุดลง ม่อออกไปนอกบ้านเพื่อลองเสี่ยงดวง กลับพบอสูรร้องมอที่บาดเจ็บตัวหนึ่ง คาดว่าถูกสัตว์ร้ายตัวอื่นทำร้าย หนีตายจนพลัดหลงกับฝูง
ไป๋เจ๋อ ม่อ แล้วก็เจว๋ย สามคนมาถึงริมแม่น้ำ เจาะชั้นน้ำแข็ง นำหัวใจ ตับ ไส้ กระเพาะ ปอด ไต… พูดง่าย ๆ ก็คือส่วนไหนกินได้ ล้างจนสะอาด ขนกลับบ้านจนไม่เหลือ