ซอสหอยนางรมที่ทำเสร็จมีรสชาติดีมาก ในทันใดนั้นก็ชนะใจชาวเผ่ามนุษย์ปลา เพื่อจะได้อวดให้เห็นชัดขึ้น ไป๋เจ๋อใช้ซอสหอยนางรมผัดพริกกับมันฝรั่งเส้นหนึ่งจาน
เสียงทึ่งดังขึ้นไม่ขาดสาย
มื้อเย็น ไป๋เจ๋อใช้กระเทียมบดกับซอสหอยนางรมทำหอยเป๋าฮื้อนึ่ง ซอสหอยหลอด ยังทอดปลาทะเลอีกหลายตัว สุดท้ายเป็นทะเลนึ่งหม้อใหญ่
เหยียนกับพวกกินอย่างอาลัยอาวรณ์ เพราะพรุ่งนี้ก็จะต้องไปแล้ว
อาหารอร่อยเพียงนี้ ไม่อยากจาก ไม่อยากจากเลยจริงๆ
คุนถือขาปูอยู่มือละข้าง “ว่าแต่ที่พวกเราอยู่ ทำไมไม่มีทะเลนะ”
“ใช่แล้ว ไม่งั้นพวกเราย้ายมาอยู่ที่นี่เสียเลย” เฉินเคี้ยวตุ้ยๆ “แถวภูเขาใกล้นี้ก็ดีนะ”
เหยียนไม่ปริปาก เอาแต่ยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง
ซีกับเจว๋ยก็ชื่นชอบรสชาติอาหารทะเลมาก ตั้งแต่มาถึงที่นี่ วันหนึ่งๆ กินได้เยอะทีเดียว
เพราะหน้าตาขาวใสสะสวย เวลาออกไปเล่น จึงมีมนุษย์ปลาคอยให้อาหาร
เพื่อนเล่นมนุษย์ปลาที่อายุมากกว่าพวกเขาสองสามปี ยังตั้งใจไปงมมาจากทะเลให้กินสดๆ เลย เป็นปลารสชาติหวาน
โดยเฉพาะซี เพียงแค่สองวันนี้ ท้องก็ยังคงป่องกลมอยู่ตลอด
ไป๋เจ๋อก็เกรงว่าเขาจะกินจนท้องแตก
กินไปกินมา จู่ๆ เหยียนก็นึกขึ้นได้ บอกไป๋เจ๋อว่า “ม่อให้ข้าบอกท่านว่าเขามีธุระ จะกลับช้าหน่อย”
“อืม” ไป๋เจ๋อกัดปลาในมือแรงๆ คิดในใจว่า เมื่อคืนควรจะหันหน้าไปกะทันหัน ทำให้ม่อตกใจสักที
ดูซิว่าเขายังจะมีกะจิตกะใจวิ่งเต้นไปที่ไหนอีก
มีธุระ? ที่นี่จะมีธุระอะไรได้ ก็แค่ไม่กลับมาตอนค่ำ!
เฉินยังจิตใจดีอยู่บ้าง “จะเหลือข้าวไว้ให้ม่อไหม”
ไป๋เจ๋อเอ่ยอย่างราบเรียบ “ไม่ต้อง พวกเจ้ากินให้หมดเถอะ”