ในที่สุดเจว๋ยก็ได้รับการ "อภัยโทษ" กลับบ้าน เขาอุ้มหมอนใบเล็กของตัวเอง มุมปากยกขึ้นเดินเข้าไปในถ้ำ
เด็กน้อยมีรอยยิ้มน้อย ๆ บนใบหน้า วางหมอนลงข้างหมอนของท่านพ่อ แล้วยังค่อย ๆ ปัดขนสีดำที่ติดอยู่บนนั้นเบา ๆ
ในใจอดบ่นไม่ได้ว่า "ท่านพ่อมนุษย์สัตว์นี่ก็ช่างเป็น ในช่วงคลื่นความหนาวเย็นยังไม่ทันผ่านพ้น ก็เริ่มผลัดขนเรี่ยราดเสียแล้ว"
ม่อกำลังยุ่งอยู่ข้างเตา ตั้งแต่ไป๋เจ๋อกลายเป็นลิงซ์ เขาก็กลายเป็นหัวหน้าพ่อครัวประจำบ้าน
มื้อเย็นเป็นเนื้อย่างกระต่าย
ตลอดกระบวนการเตรียม ลิงซ์ก็เฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ ตลอด จากนั้นม่อก็จะชมเขาอย่างจริงจัง จงใจมาก
"นี่เจ้ายังจับสัตว์หูยาวตัวใหญ่เบิ้มได้เชียวนะ"
"สัตว์หูยาวนี่อ้วนจัง"
"ย่างแล้วคงหอมน่าดู"
อย่างไรก็ตาม คำพูดพวกนี้เขาเคยฟังไป๋เจ๋อชมเจว๋ยมาก่อน ตอนนี้เอามาใช้ดูจะเหมาะเจาะลงตัว แม้กระทั่งน้ำเสียงก็เลียนแบบมาด้วย ไม่อย่างนั้นสมองม่อคงต้องครุ่นคิดจนปวดหัว
ลิงซ์ฟังแล้วดีใจมาก ตั้งแต่ลำธารจนถึงถ้ำ "ส่งเสียงดัง" ไปตลอดทาง หางไม่เคยตกเลย
เจว๋ยจำแลงเป็นเสือดำน้อย ขลุกอยู่กับท่านพ่อบนเบาะหนังมนุษย์สัตว์นุ่ม ๆ หัวปุกปุยแนบกับท้องของลิงซ์ เท้าปุกปุยสีดำกอดขาลิงซ์ไว้
ฉากช่างอบอุ่นเหลือเกิน
อีกด้านหนึ่ง ม่อพับแขนเสื้อขึ้นสูง ใช้ต้นหอม ขิง และผงเครื่องปรุงต่าง ๆ อย่างตั้งใจทาให้ทั่วตัวสัตว์หูยาวที่เตรียมไว้
หมักเสร็จแล้ว ใช้ท่อนไม้เสียบยึดวางบนไฟ ค่อย ๆ พลิกกลับไปมาให้สุกทั่ว