เจาทนกลิ่นหอมยั่วยวนไม่ไหวจริง ๆ เหลือบมองซื่อที่กำลังง่วนอยู่แวบหนึ่ง พยายามยันผนังถ้ำลุกขึ้นยืน ใช้จิตใจที่ไม่ย่อท้อต่อสภาพร่างกายที่บอบช้ำค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้าทีละนิด ใกล้จะแตะขอบจานแล้ว แต่อยู่ ๆ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็มาขวางตรงหน้า
ซื่อหยิบจานออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย หมุนตัวแล้ววางไว้บนชั้นสูงสุดที่มุมเฉียง
เจาชะงักกลางทาง เห็นกระบวนการทั้งหมดแล้วสูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ให้สงบ ก่อนจ้องซื่ออย่างหม่นหมอง "เจ้าจะไม่ให้ข้ากินจริง ๆ หรือ?"
มือขวาของซื่อยังถือตะหลิวอยู่ น้ำเสียงสบาย ๆ "อาหารยังทำไม่เสร็จ"
เจ้าเอ่ยอย่างใจเย็น "คืนนี้เจ้าลงไปนอนบนพื้น"
พูดจบก็ค่อย ๆ ยันกำแพง เดินกระย่องกระแย่งไปทางเก้าอี้อย่างช้า ๆ
มือข้างที่ทำอาหารของซื่อชะงัก เนื้อบนตะหลิวกระเด็นหลุดไปหนึ่งชิ้น เงยหน้ามองเจ้า ในแววตาฉายแววครุ่นคิดบางอย่างที่ไม่ใช่ความคิดหลักแหลมนัก
เจ้ารู้ว่าคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ เอ่ยเรียบ ๆ "ฤทธิ์ยามันต้องหมดไป"
"ถ้าเจ้ายังจะดึงดัน—"
"พรุ่งนี้ก็กลับไปนอนที่ถ้ำตัวเอง"
สิ้นเสียง ซื่อก็รีบถือจานเดินฉับ ๆ มาส่งให้ตรงหน้าเจ้าด้วยสองมือ "เจ้ากินก่อนเถอะ อาหารใกล้เสร็จแล้ว"
พูดจบก็รีบกลับไปที่เตาไฟ
มุมปากเจายกขึ้น รับอาหารเลิศรสที่อยากกินมานานมาค่อย ๆ แทะกินอย่างช้าใจ
……
เจว๋ยไม่อยู่บ้าน ใครบางคนอารมณ์ดีไม่น้อย