ซีเม้มปากแน่น หันหลังให้ แล้วกอดเข่าหมอบอยู่ใต้ต้นไม้ ก้มศีรษะลงต่ำ
เงาจากยอดไม้ทอดลงมาราวกับเมฆทะมึน ร่างเล็ก ๆ กลุ่มนั้นหดตัวซ่อนอยู่ในเงานั้น ดูยิ่งน่าสงสารขึ้นอีก
เจว๋ยหยิบมีดกระดูกที่ท่านพ่อมนุษย์สัตว์ให้มาจากกระเป๋า ตั้งใจหั่นผลไม้ออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใช้ใบไม้รองแล้วยื่นส่งไปตรงหน้าซี
เขาย่อตัวลง พูดอย่างจริงใจว่า “ขอโทษนะ”
ซีเงยใบหน้าย่นยู่ขึ้นมา “ต่อไปห้ามหัวเราะข้าอีก”
เจว๋ยพยักหน้า หยิบชิ้นหนึ่งยื่นให้ “ผลไม้หวานมาก เจ้าลองชิมดู”
ซีรับมาแล้วยัดเข้าปาก เพราะใช้ได้แค่ฟันด้านข้างเคี้ยว แก้มจึงตุ่ยขึ้น
ในกลุ่มเด็ก ๆ ก็มีคนที่กำลังเปลี่ยนฟันเหมือนกัน แต่พวกเขาฟันหลุดทีละซี่ ๆ ไม่ได้เด่นชัดขนาดนั้น ฟันหน้าก็ยังผลัดกันทำงานได้พอดี
หลังจากพบว่าดื่มน้ำแล้วรั่ว ซีก็ยิ่งทุกข์ใจกว่าเดิม
“ทำยังไงดี ข้าน่าเกลียดจริง ๆ ฮือ ๆ ๆ... ทำไมต้องหลุดพร้อมกันสองซี่ด้วยนะ...”
“ทำไมถึงเป็นเหมือนเจ้าไม่ได้ ตอนคลื่นความหนาวเย็นมาถึง ใคร ๆ ก็ไม่ออกไปไหน ก็ไม่มีใครเห็นแล้ว”
จู่ ๆ ซีก็นึกอะไรขึ้นได้ จับมือเจว๋ย “เอากลับไปติดได้ไหม”
เจว๋ยมองแววตาอันเปี่ยมด้วยความหวังของเขา “เราไปหาฟันกัน”
คิดแล้วก็ทำ เด็กทั้งสองวิ่งไปยังที่จับอสูรร้องแบ๊ะทันที หมอบลงกับพื้นค้นหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นฟันหน้าสีขาวขุ่นรูปสี่เหลี่ยมสองซี่อยู่กลางพงหญ้า