เหล่ามนุษย์สัตว์ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของลูกเล็กทั้งสองสักเท่าไร เพราะไป๋เจ๋อมีประวัติให้เห็นเป็นตัวอย่างมามากมาย
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แค่เหยียนซึ่งสนิทกับม่อที่สุดก็เห็นความลำบากของพี่น้องตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน
"ชิง" เหยียนก้าวเร็ว ๆ เข้าไป ใบหน้ายังดูสง่าผ่าเผย แต่มือกลับดึงคู่ของตนมาไว้ข้างตัวอย่างเงียบ ๆ
ชิงมองคู่ของตนอย่างไม่เข้าใจ "มีอะไรหรือ?"
"ก็แค่คิดถึงเจ้า" เหยียนพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ หันไปสบตากับไป๋เจ๋อ แล้วยังแสร้งทำเป็นตกใจ "ไป๋เจ๋อ เจ้าก็มาด้วยหรือ"
ไป๋เจ๋อมองมนุษย์สัตว์ตรงหน้า แล้วมองชิง พอเดาความสัมพันธ์ของทั้งสองออก
ชิงแนะนำว่า "นี่คือเหยียน คู่ของข้า"
ไป๋เจ๋อมีรอยยิ้มบนใบหน้า พยักหน้าอย่างสุภาพ
นิสัยของสองคนนี้เข้ากันดีทีเดียว คนหนึ่งอ่อนโยนและสงวนท่าที อีกคนเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและอิสระ
แม้เมื่อครู่จะได้ยินจากลูกเล็กทั้งสองว่าไป๋เจ๋อตกน้ำ แต่เหยียนก็ยังแปลกใจอยู่บ้าง
ทั้งที่ก็เป็นคนเดียวกัน แต่ไป๋เจ๋อตรงหน้ากลับทำให้รู้สึกอ่อนโยนขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก
นี่ยังยิ้มอีกหรือ?
เหยียนส่ายหัว แล้วรีบส่งสายตาเรียกหาม่อ "พี่น้อง รีบมาเร็ว คู่ของเจ้าแปลกมาก!"
ไป๋เจ๋อเหมือนรู้สึกตัวได้ จึงหันไปมองทางด้านหลังเฉียง ๆ ก็เห็นมนุษย์สัตว์ร่างสูงใหญ่ ผมดำ นัยน์ตาสีทองผู้หนึ่งก้าวยาว ๆ เข้ามา
เมื่อมองมนุษย์สัตว์รูปงามผู้นี้ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไป๋เจ๋อกลับรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
ม่อมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่ดวงตาล้ำลึกคู่นั้นกลับจ้องตรงไปที่ไป๋เจ๋อ
ไป๋เจ๋อสบตาเขา กดเสียงถามซิงที่อยู่ข้าง ๆ "เขาเป็นใครหรือ?"
ซิงตอบอย่างละเอียด "เขาคือม่อ คู่ของเจ้า เป็นท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของเจว๋ย"
"!" ไป๋เจ๋อที่เพิ่งจะสงสัย บัดนี้สีหน้ากลับแข็งค้าง ตกใจ รู้สึกผิด ประหม่า เก้อเขิน... อารมณ์ต่าง ๆ ผลัดเปลี่ยนกันวนเวียนในใจ