ม่อไม่ถนัดทำอาหารประเภทแป้งที่ต้องประณีต แม้จะเฝ้าดูไป๋เจ๋อทำหลายครั้ง แต่ก็ควบคุมสองมือตัวเองไม่ได้ ซุปเปียกก็เติมแป้ง แป้งข้นก็เติมน้ำ ทุบตีคลึงนวดอยู่นาน กว่าจะได้ก้อนแป้งก้อนมหึมา
แต่ว่าจะทำให้เป็นเส้นเล็กเรียวได้ยังไงกัน?
ม่อยันมือข้างหนึ่งเท้าเขียง รู้สึกกลุ้มใจ นึกได้ก็หยิบไม้คลึงแป้ง เลียนแบบคู่ของตน ก้มตัวออกแรงคลึงไปมาอย่างแรง ปรากฏว่าแป้งเหนียวติดไม้สลัดยังไงก็ไม่หลุด กว่าจะงัดออกมาจนหมด ก็กลายเป็น "โคลนเหลว" ก้อนหนึ่ง
เขาเลยต้องใช้มือเปล่าค่อยๆ คลำทีละเส้น สุดท้ายวุ่นวายตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สางสว่าง จนฟ้าสว่างโร่
ไป๋เจ๋อตื่นแล้ว ยืดเส้นยืดสายเดินออกจากถ้ำ ก็เห็นม่อเปื้อนแป้งเต็มตัว กำลังเทอะไรบางอย่างลงหม้อ
ได้ยินเสียง ม่อเงยหน้ามองไป๋เจ๋อ: "ข้าทำเส้นบะหมี่"
"เจ้าคลึงเส้นบะหมี่เป็น?" ไป๋เจ๋อถามอย่างกังขาแล้วเดินเข้าไปใกล้ ก็เป็นไปตามคาด ในน้ำซุปเดือดปุดๆ มีรูปร่างที่บรรยายได้คำเดียวว่ายากจะเอ่ย
ข้างเตาไฟร้อนและอบอ้าว หน้าผากม่อชุ่มเหงื่อ ใบหน้าก็แดงระเรื่อเล็กน้อย แป้งบนผมและตัวยิ่งทำให้ดูสะเปะสะปะและยุ่งเหยิง แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือเขาตั้งใจมากจริงๆ
ไป๋เจ๋อหันตัวเดินเข้าไปในห้องสรง หยิบผ้าขนหนูผืนหนึ่ง ชุบน้ำเย็นหมาดๆ แล้วยกมือขึ้น "แปะ" ลงบนหน้าผากม่อ เช็ดอย่างรวดเร็ว
ม่อก้มศีรษะให้ความร่วมมือ พลางฉวยโอกาสหอมแก้มคู่ของตนหลายที เห็นเขาไม่หลบหนี อารมณ์ที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝนก็มีแสงอาทิตย์สอดแทรกขึ้นมา