การแลกเปลี่ยนไปขนเกลือไม่ใช่เรื่องง่าย สมาชิกแต่ละคนในเผ่าต่างได้รับส่วนแบ่งอย่างจำกัด แต่ก็ยังพอประทังชีวิตตามปกติ
อย่างไรก็ตาม ไป๋เจ๋อมักจะแบ่งส่วนของตนให้ไป๋ชิงกับคนอื่นๆ ส่วนม่อก็เงียบๆ ตามใจเขา ดังนั้นทั้งที่ครอบครัวน่าจะมั่งคั่งที่สุด แต่เจว๋ยกลับใช้ชีวิตอย่างน่าอนาถ
ม่อกินข้าวเสร็จก็ไปหาหัวหน้าเผ่า กลับมามือก็มีห่อเกลือเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง เขาวางไว้ข้างเตาไฟ แล้วนอนลงตรงที่ที่เจว๋ยเคยนอนก่อนหน้า ตั้งใจจะพักสักหน่อย
ไป๋เจ๋อเพิ่งตามเจว๋ยไปส่งหนังสัตว์ให้ฉือ
ระหว่างทางผ่านหน้าประตูของชิง ไป๋เจ๋อถึงได้รู้ว่า ฉือเป็นมนุษย์กึ่งสัตว์ชราที่อาศัยอยู่ลำพังในเผ่า คู่ครองเสียชีวิตตั้งแต่เนิ่นๆ จากอุบัติเหตุ หลังจากนั้นทุกคนก็มักจะขอให้ฉือช่วยทำงานเล็กๆ น้อยๆ แล้วให้อาหารเป็นการตอบแทน ก็นับว่าได้ช่วยเหลือเขาบ้าง
ภายในถ้ำเงียบสงัด ไป๋เจ๋อเดินเข้าไปก็เห็นม่ออยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายกำยำแข็งแกร่งหันหน้าเข้าผนังถ้ำ ขดตัวเล็กน้อย เหลือไว้เพียงแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยโครงกล้ามเนื้อ
หนังสัตว์ที่ตรงนั้นเมื่อวานเขาอุ้มเจว๋ยเข้าไปในถ้ำด้านในด้วยกันแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่เบาะฟาง
ม่อก็ไม่แยแส หรืออาจจะเหนื่อยจริงๆ ก็เป็นไปได้ ล้มตัวลงนอนทันที
ไป๋เจ๋อรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เขาหันกลับไปที่ที่นอนของตัวเอง หยิบผ้าห่มหนังสัตว์มาผืนหนึ่ง ย่องเบาๆ เข้าไปคลุมให้ม่อ
จนถึงตอนนี้ ไป๋เจ๋อประทับใจมนุษย์สัตว์ตนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากภาพลักษณ์คนป่าเถื่อนที่เขาจินตนาการไว้ ในความเงียบขรึมแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นน่าเชื่อถือ
โลกนี้ไม่มีกิจกรรมสันทนาการอะไร ช่วงบ่ายไป๋เจ๋อเบื่อหน่าย สายตากวาดไปที่หนังสัตว์บนชั้น เขาก้มดูชุดรูปร่างดั้งเดิมบนตัวของตัวเองอีกครั้ง แล้วก็เกิดความคิดแว่บขึ้นมาว่าอยากลองตัดเสื้อผ้าสักสองชุดดู
สมัยเด็กๆ ที่บ้านยากจน เสื้อผ้าของไป๋เจ๋อเกือบทั้งหมดเป็นฝีมือคุณยายที่ไปตัดผ้าที่ในเมือง แล้วเอากลับมาเย็บด้วยจักรเย็บผ้าเก่าๆ ที่บ้าน เขาเฝ้ามองอยู่ข้างๆ ไม่น้อยเลย