ยามเช้าตรู่
กองไฟในถ้ำมอดดับลงแล้ว เหลือเพียงซากไม้ไหม้เกรียมดำเป็นกองบนพื้น ความอบอุ่นในยามค่ำคืนก่อนนอนหลงเหลือเพียงไออุ่นจาง ๆ และกำลังเลือนหายไปอย่างรู้สึกได้
ม่อลืมตาขึ้น ค่อยๆ ดึงแขนของตนออกจากร่างในอ้อมกอดด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะเปิดมุมผ้าห่มขึ้นแล้วลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด
เขาก่อไฟขึ้นใหม่ เติมฟืนลงไปเป็นอันมาก สุมให้สูงเป็นรูปกรวย เปลวเพลิงลุกโหมจากส่วนกลางที่โปร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไออุ่นค่อยๆ หวนคืนมา
ม่อพักอยู่ในบ้านมาสองวันแล้ว เมื่อคืนเขาเห็นไป๋เจ๋อแอบอยู่ข้างหลังพวกเขา แล้วแอบกินเนื้องูย่างเข้าไปหนึ่งคำ แต่สีหน้านั้นไม่น่าดูเลยสักนิด
ทว่าเขาไม่ได้เปิดเผย เพียงแต่มองไป๋เจ๋อค่อยๆ ดื่มน้ำอุ่นในถ้วยอย่างเงียบงัน
ไป๋เจ๋อแม้จะทานน้อย แต่ม่อรู้ดีว่ายามเขาอิ่มหน้าสำราญเป็นเช่นไร
ทั้งร่างอ่อนระทวยหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ท้องราบแบนป่องออกมาเล็กน้อย พิงกายบนตัวม่อ มือหนึ่งคลึงเบาๆ พลางบอกว่าตนอิ่มจนจุก
การปล่อยให้คู่ของตนต้องหิวโหย เป็นสิ่งที่ม่อไม่อาจทนยอมได้ ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจก่อนที่ไป๋เจ๋อจะตื่น ไปยังป่าทางทิศตะวันตกของระหูชนเผ่า ทางนั้นภูเขาสูงชันและมีถ้ำเป็นส่วนมาก อาจมีการค้นพบใหม่ๆ ก็ได้
ประตูเปิดออก พายุนีราที่พัดกระหน่ำพุ่งเข้าใส่ทันที ในสายตามีเพียงความขมุกขมัววังเวง เกล็ดหิมะคลุ้มคลั่งปะทะกันกลางอากาศ ความหนาวเย็นเสียดแทงเข้าไปในซอกกระดูกและแผ่ซ่านไปทั่วร่าง