เป็นจริงดังคาด พอไป๋เจ๋อไม่ค่อยใช้ตะเกียบแล้ว ม่อก็หยิบชามของเขาไปกินต่ออย่างเป็นธรรมชาติ
ไป๋เจ๋อรู้สึกเขินเล็กน้อย ได้แต่แทะแอปเปิ้ลเงียบๆ
หลันกับเซียวมองสบตากัน แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ระหว่างทางกลับบ้าน ไป๋เจ๋อถูกม่อกับเจว๋ยจูงมือคนละข้าง ครอบครัวเดินช้าๆ กลับไป แสงจันทร์ทอดเงายาวเหยียด
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ม่อจุมพิตไป๋เจ๋อที่ยังหลับใหล ก้มลงข้างหูเขา กระซิบเบาๆ ว่า "ข้าต้องไปธุระไกล อาจกลับมาหลังจากไม่กี่วัน"
ไป๋เจ๋อลืมตา สายตายังจับภาพไม่ชัด พร่าเลือน เขาถาม "ไปล่าเหรอ?"
ม่อลูบหน้าเนื้อคู่ของเขา "อืม"
ไป๋เจ๋อลุกนั่ง ใช้แขนยันเตียงไว้ข้างหลัง "ทำไมไปนานจัง?"
ม่อลูบผมที่ชี้ตั้งบนหัวเขาให้เรียบ "ที่ทางค่อนข้างไกล"
"ต้องไปเลยไหม?"
"อีกสักพัก"
ไป๋เจ๋อหยิบเสื้อผ้าตรงมุมเตียง ใส่พลางลงจากเตียง "เก็บของเรียบร้อยหรือยัง?"
ม่อคว้าเอวเขา ดึงมานั่งบนตัก "เก็บหมดแล้ว"
ไม่รู้ว่าเพราะยังไม่ตื่นเต็มตา หรือเพราะได้ยินว่าเนื้อคู่จะจากไป ใจไม่ค่อยสบาย น้ำเสียงไป๋เจ๋อฟังดูอู้อี้ "อืม"
ม่อเอาคางถูข้างคอของเนื้อคู่ เบี่ยงหน้ามาจูบเขา "อาลัยข้าหรือ?"
ไป๋เจ๋อคล้องคอม่อ ฟุบลงบนไหล่เขา "อืม อาลัย"
ม่อดูดผิวอ่อนบนหน้าไป๋เจ๋อ หน้าผากชนหน้าผาก ปลายจมูกเสียดสีกัน