ในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ไป๋เจ๋อนับว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องจอมบงการที่ถนอมอย่างสุดหัวใจ
เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันที เปลี่ยนเพลง "เสือสองตัว" เป็น "หนูสองตัว"
และสอนลูกเล็ก ๆ ใหม่อีกรอบต่อหน้าม่อ
"หนูสองตัว หนูสองตัว วิ่งเร็วนัก วิ่งเร็วนัก..."
ช่างสมานฉันท์ยิ่งนัก
ม่อดูจะพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก สีหน้ากลับคืนสู่ความเฉยชาดังเดิมในทันใด
แต่นั่นเป็นเพียงกับไป๋เจ๋อเท่านั้น
ในบรรดาลูกเล็ก ๆ ที่นั่งเรียงแถวอยู่ตรงหน้า ถ้ามีใครพยายามร้องเพลง "เสือ" สองตัวอีก ม่อก็จะจ้องตรึงคนนั้นไว้แน่น และส่งสายตาเฉียบคมให้หนึ่งที
ลูกสัตว์ที่สันหลังเย็นวาบ ก็จะรีบเปลี่ยนคำพูดพลางเร่งเสียงดังขึ้นว่า "หนูสองตัว! หนูสองตัว! วิ่งเร็วนัก..."
พลางร้องพลางแอบชำเลืองมองม่ออย่างระมัดระวัง จนกระทั่งสายตาเขาละจากตนไป จึงค่อย ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ผ่านไปหลายครั้ง ลูกเล็ก ๆ ก็จำต้องยอมรับเพลงเด็ก "หนูสองตัว" นี้โดยสมบูรณ์
ส่วนเจว๋ยผู้ไม่รู้เรื่องราวบาดหมางระหว่างท่านพ่อมนุษย์สัตว์ของตนกับเสือแม้แต่น้อย เวลานี้กำลังตกอยู่ในความขุ่นเคืองที่ถูกปัดความผิดมาให้
แต่กระนั้น พลังกำลังของม่อก็สูงส่งเกินไป อีกทั้งยังมีสถานะ "ท่านพ่อมนุษย์สัตว์" ค้ำจุนอยู่
เจว๋ยจึงได้แต่เงียบงันมองไป๋เจ๋อ พยายามให้ท่านพ่อมองเห็นผ่านดวงตาใสซื่อของตน ว่าเขาถูกใส่ความ
แต่ท่านพ่อมนุษย์สัตว์กลับยืนบังอยู่ตรงหน้าท่านพ่อ ดึงดูดสายตาท่านพ่อไปเสียหมด
ท่านพ่อมนุษย์สัตว์จอมบงการ!
เพื่อเป็นการแก้เผ็ด เจว๋ยจึงร้องเพลง "เสือสองตัว" ขึ้นอย่างขัดขืน