เมื่อรู้ว่าเป็นไป๋เจ๋อ ดวงตาของเหล่าเด็กน้อยยิ่งเปล่งประกายดีใจจนแทบระเบิด เสียงเด็กเล็กใสซื่อดังขึ้นระงม แม้อยู่ไกลก็ยังได้ยินเสียง "ว้าว" ดังสนั่น
แต่ทว่าก็ได้แค่หายากอยู่เพียงครู่เดียว ม่อก็ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามา ยื่นแขนให้ลิงซ์ "กลับบ้านกัน"
ลิงซ์ยกอุ้งเท้าหน้าขึ้น พาดลงบนไหล่ม่อ ขาหลังกับก้นถูกเขาประคองไว้อย่างมั่นคง หัวฟู ๆ ถูไถไปตามลำคอด้านข้างของม่อ ก้มหน้าร้อง "เหมียวอู" ใส่เหล่าเด็กน้อย
ไป๋เจ๋อไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลังจากกลายเป็นร่างมนุษย์สัตว์ ร่างกายก็อดควบคุมไม่ได้ที่จะอยากคลอเคลียกับม่อ เช่นตอนนี้ที่ถูกเขาอุ้มแบบนี้ ในใจก็รู้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก
แถมในร่างมนุษย์สัตว์ ดูเหมือนเขาจะยอมรับการกระทำใกล้ชิดบางอย่างตอนอยู่ข้างนอกได้อย่างสบายใจขึ้น แม้ภายหลังจะรู้สึกอายขึ้นมา แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำต่อ
ม่อตัวสูงมาก ทั่วร่างมีกล้ามเนื้อที่กำยำแข็งแรง อุ้มไป๋เจ๋อที่กลายร่างเป็นลิงซ์ช่างง่ายดาย เพราะลิงซ์ในอ้อมแขนเพียงแค่ดูตัวใหญ่ แต่ความจริงแล้วเป็นเพียงขนปุยฟูฟ่อง
ไป๋เจ๋อหันหน้า จ้องมองใบหน้าด้านข้างหล่อเหลาคมคายของม่ออย่างแน่วแน่ อดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นเลีย แล้วก็เหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำ เอาปลายจมูกชนปลายจมูกของเขา
มุมปากของม่อยกขึ้นเล็กน้อย มือข้างหนึ่งลูบคลำที่ก้นของลิงซ์ นิ้วกลางกับนิ้วนางหนีบเอาหางสั้น ๆ ฟู ๆ นั้น หมุนเป็นวงกลม
"เหมียวอู~" ไป๋เจ๋อรู้สึกจั๊กจี้ เงยหน้าขึ้นจะงับคางของม่อ กลับถูกเขาก้มลงมาจูบอย่างดูดดื่ม