ตอนที่เจาถูกพลิกตัวกดลงข้างล่าง สติก็แจ่มชัดขึ้นมาชั่วขณะสั้น ๆ
เขาหอบหายใจนอนหงาย มือที่ถูกกดไว้พยายามขัดขืน "ไม่… ไม่ใช่… นายให้ฉันอยู่… ข้างบน…"
"น… นายอย่าขยับ… ฉันจัดการเอง…"
ตอนนี้ ซื่อสูญเสียเหตุผลจนพังทลาย ตัณหาถูกเร้าด้วยฤทธิ์ยา ราวกับเขื่อนที่พังทลาย
สัญชาตญาณก็คือพรสวรรค์
ร่างกายมนุษย์สัตว์ไม่ยืดหยุ่นรองรับได้เหมือนมนุษย์กึ่งสัตว์ แต่ฤทธิ์ยารุนแรงเกินไป ทั้งสองคนจมดิ่งสู่ห้วงตัณหาอย่างรวดเร็ว
"อือ… อ้า——"
สีหน้าเจาซีดขาวในพริบตา หน้าผากมีเหงื่อเย็นซึม หลังโก่งงอขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เกร็งเป็นแนวโค้ง
"เจา… เจาเจา…" ซื่อพร่ำเรียกชื่อเขา จูบอย่างเปะปะเลื่อนลงไปตามต้นคอ
"อือ… อ้า…" นิ้วเรียวยาวของเจากำผ้าห่มแน่น เส้นเลือดสีเขียวอมฟ้าบนหลังมือปูดขึ้นมาจากผิวขาวเนียน
ซื่อหอบหายใจครืดคราด ส่งเสียงครางต่ำออกมา
……
ฟืนในกองไฟมอดไหม้หมดแล้ว แต่เสียงเคลื่อนไหวภายในถ้ำยังคงดุเดือด
……
เป็นอีกวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสและลมเหนือหนาวเหน็บ
ซื่อตื่นขึ้นมา รู้สึกราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง
เจาในอ้อมกอดมีรอยแผลเต็มตัว ผ้าห่มหนังมนุษย์สัตว์สีครีมที่เขาตั้งใจเตรียมออกมา มีคราบเลือดแห้ง ๆ ปรากฏเด่นชัดอย่างทิ่มแทงสายตา
สีหน้าเจาดูแย่มาก ซีดขาวเผยความอ่อนล้าอย่างคนป่วยไข้ แม้จะหลับอยู่ คิ้วก็ยังขมวดแน่น
เจาคือหมอผีผู้ยิ่งใหญ่ เป็นที่เคารพที่สุดในเผ่า แกทำอะไรลงไป!