ยามเช้า แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องใบไม้ ตัดผ่านหมอกบางเบา ก่อเกิดเงาขาวนวลทอดเป็นทาง
ไป๋เจ๋อยืดเส้นยืดสายพลางเดินออกจากถ้ำ สายลมเย็นพลิ้วปอยผมบนหน้าผาก อากาศสดชื่นที่ปะทะใบหน้าทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที
เจว๋ยอยู่ข้างคอกสัตว์แล้ว เริ่มจากโยนหญ้าอ่อนเป็นมัดๆ ลงในกองกระต่ายน้อย จากนั้นก็เริ่มให้อาหารลูกเจี๊ยบ
ไส้เดือนเป็นของที่ซีกับเจว๋ยขุดไว้ก่อนหน้านี้ เด็กทั้งสองออกไปเล่นข้างนอก ยามว่างก็จะไปเดินริมลำธาร พอขุดไส้เดือนได้ก็คาบกลับบ้าน ฝังลงในอ่างหินใหญ่ที่ใส่ดินไว้
ไป๋เจ๋อให้แค่เศษผักกับเปลือกผลไม้ พวกลูกเจี๊ยบจึงได้อาหารเสริมส่วนใหญ่จากเจว๋ยกับซี
แต่อีกหน่อยพอพวกมันโตขึ้นอีกนิด ไป๋เจ๋อกะว่าจะล้อมพื้นที่ในป่าใกล้ถ้ำไว้ให้ลูกเจี๊ยบได้วิ่งเล่น หาอาหารกินเองไปด้วย
ลูกกระต่ายโตเร็วมาก ขนปุกปุยกลมดิกเป็นก้อนกลม เดิมมีแค่สิบกว่าตัว ตอนนี้หมอบบนคานจนเต็มสองแถวแล้ว
เจว๋ยเห็นไป๋เจ๋อออกมา ก็รีบไปล้างมือ สะบัดหยดน้ำอย่างลวกๆ แล้ววิ่งไปตรงหน้าเขา ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งวาววับด้วยประกายตื่นเต้น
ไป๋เจ๋อก้มลงลูบศีรษะเด็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น”
เจว๋ยเงยหน้า ขนตายาวเรียงชิดสั่นระริก มือเล็กๆ จับมือไป๋เจ๋อไว้ น้ำเสียงเจือความตื่นเต้น “ท่านพ่อ ดูนี่”
วินาทีต่อมา กลางศีรษะผมนุ่มฟูของเด็กน้อย จู่ๆ ก็มีหูสัตว์ขนปุกปุยสองข้างโผล่ออกมา ปลายแหลมมน ขนด้านในสีเทาอ่อนละเอียด