ฝูงไฮยีนาไล่ตามหลังอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่เหยี่ยวปีกดำบนฟ้าก็จ้องจะโจมตี ถูกโอบล้อมจากทั้งสองด้าน เจว๋ยและซีตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง ใกล้จะหมดแรงเต็มที
ไม่รู้ว่าวิ่งสุดชีวิตไปนานเท่าใด พวกเขาก็เห็นซอกหินแคบๆ แห่งหนึ่ง พอจะซ่อนตัวได้ แต่ก็ยังคับแคบเกินไปสำหรับลูกเสือดำตัวน้อยสองตัวที่กำลังโต
เจว๋ยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย "ซี รีบเข้าไป!"
ซีก็ร้อนใจไม่แพ้กัน "พี่เข้าก่อน!"
เจว๋ยตะโกน "เร็วเข้า!"
ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่วิ่งอย่างรวดเร็ว ซอกหินใกล้เข้ามาทุกที จู่ๆ เจว๋ยกลับชะลอฝีเท้าลง จงใจดึงดูดความสนใจของฝูงไฮยีนา เพื่อช่วงชิงเวลาให้ซีได้หนีไป
ทว่า ยังไม่ทันที่ซีจะมุดเข้าไปในซอกหิน ก็เห็นขนทั่วร่างของเขาลุกตั้งชัน ราวกับลูกวัวหนุ่มที่คลุ้มคลั่ง เขาพุ่งเข้าหาเบื้องหลังของเจว๋ยอย่างแรง
"ไปให้พ้น!" ซีคำรามด้วยความโกรธ กัดอย่างสุดแรงเกิดใส่เหยี่ยวปีกดำตัวที่พยายามลอบทำร้ายเจว๋ย อุ้งเท้าหน้าอันแหลมคมทั้งสองกรงเล็บฝังลึกเข้าไปในท้องของมัน
"กา อ้า——!" เหยี่ยวปีกดำส่งเสียงร้องโหยหวน กระพือปีกอย่างลุกลี้ลุกลน พยายามจะบินขึ้นฟ้า
เจว๋ยก็ฉวยโอกาสนั้น เบียดตัวซีเข้าไปข้างซอกหิน แล้วดันเขาออกแรงๆ ครั้งหนึ่งให้เข้าไปข้างใน "เข้าไป อย่าออกมา!"
ซีอยากจะพุ่งออกไป แต่เขารู้ว่าตัวเองต้องเชื่อฟังเจว๋ย ห้ามก่อปัญหาซ้ำเติม ได้แต่ตะโกนเรียกไม่หยุด "เจว๋ย!"
"เจ้าหนีไปเร็ว!"
"เจ้าหนีไปเร็วสิ!"
เสียงของเขาเจือปนด้วยอาการสะอื้นสะอึกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่โตที่เคยเป็นประกายเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
ไฮยีนาสองตัวเดินวนไปมาอยู่หน้าซอกหิน พยายามจะใช้กรงเล็บเกี่ยวตัวซีออกมา แต่ก็ไม่สำเร็จ แล้วจึงแปลงร่างกลับเป็นมนุษย์ กะจะหาวิธีอื่นต่อไป