เพราะแม่น้ำยังไม่แข็งตัวดี ไป๋เจ๋อจึงเอาแต่ลอบวางกรงดักตามริมฝั่ง พวกมนุษย์สัตว์จึงไม่ต้องออกแรงงัดมากนัก แค่ข่วนด้วยกรงเล็บไม่กี่ทีหรือทุบด้วยหินสองสามก้อน น้ำแข็งก็แตกกระจาย
"พื้นลื่น อย่ายืนใกล้เกินไป" ม่อจับแขนไป๋เจ๋อ ดึงเขาให้ถอยหลังเล็กน้อย
เพิ่งหายป่วยได้ไม่นาน แถมอากาศยังหนาวนัก กลัวเขาพลาดท่าตกลงไปแค่ก้าวเดียว แถมเศษน้ำแข็งกระเด็นใส่หน้าก็รำคาญ
ไป๋เจ๋อจึงได้แต่ยืนห่างพอสมควร ชะเง้อมอง แล้วใช้นิ้วชี้บอกให้เหล่ามนุษย์สัตว์ปรับตำแหน่งกรงดัก
ผ้าพันคอพันไว้ทำให้พูดลำบากนิดหน่อย พอเขาเพิ่งดึงลง ม่อก็กวาดสายตามามองทีเดียว ไป๋เจ๋อเลยต้องหน้าตึงดึงกลับขึ้นไปตามเดิม
ในบางเรื่อง ม่อก็ยังมีความน่าเกรงขามอยู่บ้าง
กว่าทุกอย่างจะเสร็จก็ล่วงเข้าเกือบบ่ายแล้ว
ด้านนอกไม่เหมือนในเผ่า หิมะละลายช้าและไม่มีคนเก็บกวาด เวลาย่ำไปขาก็จมลงทุกย่าง รองเท้าก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ จึงต้องหยุดดึงเท้าออกมากระทุ้งหิมะอยู่เป็นระยะ
เดินเลียบแม่น้ำไปรอบหนึ่ง ไป๋เจ๋อก็เหนื่อยแทบขาดใจ ช่วงหลังเลยได้แต่นั่งบนหลังม่ออย่างว่าง่าย
ขากลับ เขามองพื้นป่าขาวโพลนและกิ่งไม้ที่ปกคลุมด้วยหิมะน้ำแข็ง ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
"ม่อ หยุดก่อน" ไป๋เจ๋อพูด
เสือดำตัวนั้นหยุดฝีเท้า หันหน้ามา
"ฉันคิดวิธีล่าสัตว์อีกแบบหนึ่งได้"
พวกมนุษย์สัตว์ตัวอื่นได้ยินก็พากันหยุด เงยหน้ามองไป๋เจ๋อ
"แต่ว่า พวกเจ้าอาจต้องเหนื่อยหน่อย"
เพียงครู่เดียว ในป่าที่เคยเงียบสงัดก็มีเสียง "ซ่าๆ... ครืดๆ..." ดังขึ้น