หลังกินข้าวเสร็จ ไป๋เจ๋อก็นั่งเป็นเพื่อนม่อต่ออีกครู่หนึ่ง ช่วยบีบนวดข้อมือและคลึงแขนเขา บอกว่านวดก็ไม่เชิง เหมือนกำลังลูบเล่นมากกว่า บางครั้งยังใช้นิ้วสะกิดปลายนิ้วของอีกฝ่ายด้วย
พอบรรดามนุษย์สัตว์เริ่มออกไปทำงาน ไป๋เจ๋อจึงลุกออกไปพร้อมชิงและซิง ตะกร้าถูกเด็กทั้งสองหิ้วกลับไปก่อนแล้ว พวกเขาสามคนเลยเดินเอื่อย ๆ ตัวเปล่า
ช่วงนี้หลีคอย "ควบคุม" ซิงอยู่ตลอด ลืมตาขึ้นมาก็เดินวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ห้ามจับนั่นห้ามแตะนี่ กว่าจะหาเวลาว่างได้ก็ต้องออกไปเดินเล่นเสียหน่อย
ไป๋เจ๋อตั้งใจไปเก็บลอบจับปลาในลำธาร ซิงตื่นเต้นกว่าลูกสัตว์อีก พับแขนเสื้อกับขากางเกงขึ้น แล้วก็ลงไปคลำในน้ำกับซีและเจว๋ยอย่างสนุกสนาน แม้แต่เล่นกับปูยังเพลินจนหยุดไม่ได้
"น้ำเย็น อยู่ได้ไม่นานหรอก" ชิงยืนอยู่ข้าง ๆ เรียกเขา "ซิง ขึ้นมาเถอะ"
"อ้อ" ซิงยังทำท่าอาลัยอาวรณ์นิด ๆ
พอถึงนอกถ้ำ เขาก็เห็นเปลญวนที่ผูกอยู่ระหว่างต้นไม้สองต้น ถามไป๋เจ๋อด้วยความสงสัยว่านั่นคืออะไร
ซีว่า "อันนี้เรียกว่าเปลญวน สนุกมากเลยนะ"
ไป๋เจ๋อพูดยิ้ม ๆ ว่า "นายลองขึ้นไปนั่งดูสิ"
เจว๋ยว่า "ซิง พวกเราผลักให้นายได้นะ"
ไป๋เจ๋อกำชับว่า "งั้นพวกเจ้าต้องค่อย ๆ นะ"
สามคนนี้เล่นด้วยกันอย่างถูกคอในเวลาไม่นาน
ไป๋เจ๋อก็นั่งอยู่ตรงปากถ้ำ สอนชิงใช้เถาวัลย์และหนังมนุษย์สัตว์ที่เหลือมาทำชิงช้า จะได้เอาไปแขวนใต้ต้นไม้ให้เด็ก ๆ เล่น
ยามสนธยา ม่อกลับมา เหงื่อท่วมกาย ไหลรินลงมาตามแนวกล้ามเนื้อ ผิวหนังร้อนแดงระเรื่อเพราะความอบอ้าว