เพราะไป๋เจ๋อหันหลังกลับอย่าง "เด็ดขาด" เกินไป มุมปากของม่อจึงเริ่มตกต่ำลงทีละน้อย
เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปที่เตาไฟ หยิบฟืนบางส่วน ภายใต้สายตาจับจ้องของไป๋เจ๋อ เอาไปเติมในกองไฟข้างเตียงอย่างเงียบงัน
แผ่นหลังที่โค้งต่ำ เงาร่างที่อ้างว้าง มองแล้วทำให้ไป๋เจ๋อรู้สึกผิดขึ้นมาทันที
ม่อทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ก็เดินไปที่เตียงอย่างสงบ ยื่นมือมาช่วยดึงมุมผ้าห่มให้เขา
ไป๋เจ๋อดึงแขนของม่อไว้ รู้สึกว่าตัวเองตอนนี้เหมือนผู้ชายเลวที่ทิ้งภรรยา
ม่อค่อยๆ ดึงมือไป๋เจ๋อออก พูดอย่างเห็นอกเห็นใจว่า "รีบนอนเถอะ"
ไป๋เจ๋อยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เขาเข้าไปใกล้หูม่อ ใช้เสียงเบามากๆ พูดว่า "พรุ่งนี้กลางคืนข้า..."
เจว๋ยกอดอก มองมุมปากที่ตึงของท่านพ่อมนุษย์สัตว์ค่อยๆ กลับคืนสู่ส่วนโค้งเดิม อยากจะเปิดโปง "พฤติกรรมเลวร้าย" ที่ผ่านๆ มาของเขาให้ท่านพ่อฟังเหลือเกิน
หลังจากม่อจากไป เด็กน้อยสองคนก็มุดเข้าไปในอ้อมกอดของไป๋เจ๋อทันที กอดแขนของเขา
ซีพูดเสียงนิ่มว่า "ไป๋เจ๋อ ตัวเจ้าหอมจัง"
เจว๋ยเอาหน้าแนบกับตัวไป๋เจ๋อ ถูเบาๆ เหมือนร่างกายทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นของท่านพ่อ
ไป๋เจ๋อลูบหลังเด็กทั้งสองไปพลาง เล่านิทานต่อให้พวกเขาฟัง
เสียงเบาลงเรื่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ เจว๋ยและซีเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าไป๋เจ๋อหลับไปแล้ว พวกเขาก็ไม่ขยับไปไหน กอดไป๋เจ๋อไว้อย่างว่าง่าย