บนผ้าห่มหนังสัตว์นุ่มนิ่ม เสือดำก้มหน้าลงกัดคอของลิงซ์
"เหมียวอู…"
"เหมียว…อู…"
"อู…"
ภายในถ้ำ บนพื้นมีขนของสัตว์ร่วงหล่นอยู่มากมาย
เสียงร้องของลิงซ์ ยิ่งฟังดูน่าสงสารขึ้นเรื่อย ๆ
ทว่าเสือดำกลับไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย
ลิงซ์อยากหนี แต่ร่างกายกลับเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ขยับไม่ได้เลย
……
ท้องฟ้าสว่างจ้า
วันนี้ได้พักผ่อน ม่อนอนจนตื่นตามธรรมชาติ หน้าอกเรียบเนียน หัวไหล่ แผ่นหลัง เต็มไปด้วยรอยข่วนสีแดงจาง ๆ โดยเฉพาะแผ่นหลัง ยิ่งหนักที่สุด
ยามไป๋เจ๋ออยู่ในร่างมนุษย์สัตว์ อุ้งเท้าควบคุมแรงไม่ได้ เจ็บ ตื่นเต้น สบายตัว เล็บโค้งสีขาวนวลก็จะเผยออกมา แม้จะไม่ได้ออกแรงเต็มที่ แต่ก็น่ากลัวอยู่ไม่น้อย
ม่อกลับชอบรอยเหล่านี้มาก ลูบแล้วลูบอีก พอใจจนแทบทนไม่ไหว
ไป๋เจ๋อยังคงหลับอยู่ เขาจึงหยิบปลาออกมาหลายตัว ตั้งใจเคี่ยวซุปปลาหม้อหนึ่ง คิดว่าเมื่อไป๋เจ๋อตื่นขึ้นจะได้ดื่มอะไรร้อน ๆ สักหน่อย พลอยบำรุงกำลังไปด้วย
ช่วงที่มนุษย์กึ่งสัตว์อยู่ในร่างมนุษย์สัตว์ สองวันแรกต้องการมากที่สุด และขาดคนไม่ได้ ม่อตั้งใจไว้แล้วว่าวันนี้จะปิดประตูไม่ออกไปไหนทั้งวัน อยู่เป็นเพื่อนไป๋เจ๋อ
คิดถึงตรงนี้ ท่าทางกวนซุปของเขาก็พลอยเบิกบานขึ้นมา
ไป๋เจ๋อมองกำแพงหินสีเทาด้วยความรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก ทุกอย่างเมื่อคืนนี้ปรากฏชัดในความทรงจำ มนุษย์สัตว์กับคน… มนุษย์สัตว์กับมนุษย์สัตว์ข้ามสายพันธุ์… ช่างเป็นโลกที่ไร้สาระสิ้นดี