หลังจากกลับมาจากตลาดนัด เหยียนก็เริ่มสอนชิงต่อสู้ และยังอาสาเป็นคู่ซ้อมให้ด้วย โดยยื่นตัวเข้าไปใกล้ ๆ "มา ต่อยข้า"
ชิงตั้งใจเรียนมาก จึงชกเขาไปหนึ่งหมัด
เหยียนบอก "ออกแรงอีก ทำตัวให้ดุดันกว่านี้!"
"เอื้อมไม่ถึงก็หยิกมัน กัดมัน ตรงนี้เจ็บที่สุด..."
"ได้ยินหรือยัง?"
ชิงพยักหน้าอย่างตั้งใจ "ได้ยินแล้ว"
เหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อีกสองวันข้าจะให้มีดแก เจ้าพกติดตัวไว้ ถ้ามีใครรังแกเจ้า ก็แทงมันเข้าให้แรง"
ชิงตอบเสียงเบา "ไม่ต้อง...มั้ง"
เหยียนทำสีหน้าจริงจัง "ไม่ได้"
ชิงรีบเปลี่ยนท่าทีทันที "ได้สิ เหยียน ขอบใจเจ้ามาก"
ไม่กี่วันต่อมา เหยียนก็ถือมีดเล่มเล็กกะทัดรัดมาให้จริง ๆ แต่ไม่ได้ทำจากกระดูก ทว่าถูกเจียระไนจากหินโปร่งแสงชนิดหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่ง
คมมีดทั้งบางและแหลมคม ด้ามจับลื่นมือ ฝักมีดทำจากไม้เนื้ออ่อนสีดำ สวมเข้ารูปพอดีไม่มีช่องว่าง
แม้ชิงจะแทบไม่เคยแตะต้องมีดมาก่อน แต่ก็มองออกว่ามันล้ำค่าเพียงใด จึงรีบบอก "เหยียน เจ้าเก็บไว้ใช้เองเถิด"
"เจ้าต้องออกไปล่าสัตว์ ข้างนอกมันอันตราย"
เหยียนยัดมีดใส่มือชิง "ถือไว้"
"ข้าเก่งจะตาย ไม่ต้องใช้มีดหรอก"
ชิงมองมีดในมือ รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง อยู่ ๆ ก็โผเข้ากอดเหยียน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ "เหยียน ขอบใจเจ้ามาก"
"เจ้าดีกับข้าขนาดนี้ ต่อไปข้าก็จะดีกับเจ้ามาก ๆ เช่นกัน"
รูม่านตาของเหยียนขยายขึ้นในพริบตา เขากะพริบตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ก้มมองเส้นผมนุ่มฟูและอ่อนนุ่มของชิง มุมปากยกขึ้นแทบจะถึงฟ้า หัวใจเหมือนจะเต้นเร็วขึ้นด้วย