ซักเสื้อผ้าเสร็จ ม่อก็แขวนทีละตัวบนราวไม้นอกถ้ำ แล้วพาไอหมอกน้ำเต็มตัวมานั่งยอง ๆ ข้างเตียง เอาหน้าซุกเข้าไปจูบไป๋เจ๋อหลายที แก้มขาวเนียนถูกดูดจนเป็นรอยแดง
ไป๋เจ๋อสะลึมสะลือใช้มือปัดไปมา ไม่นานก็จมสู่ห้วงนิทราแสนลึกอีกครั้ง
ม่อไปยังใจกลางระหูชนเผ่า
เซียวกับผองเพื่อนเก่าดื่มน้ำผลไม้เมามายไปมาก คุยถึงเรื่องราวแต่หนหลัง ตาแดงก่ำหมดแล้ว ใช้มือใหญ่กร้านสากถูใบหน้าแรง ๆ แล้วกอดคอกันร่ำไห้
บรรดาลูกสัตว์มองด้วยความสงสัย เหยียนโบกมือไล่ให้ไปเล่นกันไกล ๆ ส่วนตัวเองเอียงคอ มองซ้ายมองขวา แล้วถูกท่านพ่อมนุษย์สัตว์ผลักกระเด็นด้วยฝ่ามือเดียว
เหยียนอดเอ่ยปากไม่ได้ว่า “ร้องได้ดังจริงเชียว”
ม่อเดินเข้ามา สองคนช่วยกันดึงพวกเขาออกมา “กลับบ้านกันเถอะ”
เซียวเดินโซเซซบลงบนม่อ ขยี้หัวเขา “เจ้าลูกเอ๋ย เจ้าโตป่านนี้แล้ว”
เหยียนแซว “ขยี้ต่ออีกก็เป็นประกายไฟแล้ว”
ม่อจับมือท่านพ่อมนุษย์สัตว์ลง
เซียวเปลี่ยนมาบีบแก้มเขา “เฮ้อ ไม่อวบเหมือนเมื่อก่อนเลย”
ม่อกดมือทั้งสองของเขาไว้ เซียวก็เอาหัวโขกเขา “เจาลูก…”
เหยียนขำตัวงอ เลียนแบบเสียงแหบ “เจาลูก…”
ม่อมองเหยียนหางตา ประคองเซียวเดินไปข้างหน้า ตอนเดินผ่านเหยียน ก็ยกขาถีบไอ้นั่นไปหนึ่งที
“เฮ้ย!” เหยียนคิดจะเอาคืน แต่ถูกท่านพ่อมนุษย์สัตว์ล็อกคอ เกือบสิ้นชื่อตั้งแต่วัยฉกรรจ์
หลันเห็นแล้ว จึงยื่นมือมารับ “เดี๋ยวข้าเอง”