ม่อตื่นขึ้นมา มือก็คลำไปที่อกตัวเองตามสัญชาตญาณ ระยะนี้ไป๋เจ๋อชอบนอนฟุบอยู่บนนั้น หน้าซบกับอกนุ่ม ๆ ยามผ่อนคลาย บางครั้งก็เอาหน้าถูไถ แล้วหอมแก้มดัง ๆ สองที ทิ้งรอยฟันจาง ๆ ไว้เป็นวง
แต่ความรู้สึกว่างเปล่านั้นชัดเจนเหลือเกิน
ม่อลืมตาขึ้นทันใด วินาทีต่อมาก็นิ่งอึ้ง เขากลายเป็นร่างสัตว์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กำลังยกอุ้งเท้าขนปุยขึ้นมา ตะกุยอากาศวุ่นวาย
แดดอ่อน สายลมบาง
เสือดำลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง มองไปรอบ ๆ
ทุกอย่างเป็นภาพที่แปลกตา ป่าไม้โปร่ง หญ้าขึ้นรกระเกะระกะ และทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา
ผิดปกติ!
มองไปแค่ไหนก็ไม่เห็นแม้แต่ถ้ำ อย่าว่าแต่ภูเขาเลย
ไป๋เจ๋อล่ะ? ระหูชนเผ่าล่ะ?!
ม่อกระโจนพรวดขึ้นมาทันที เสียงคำรามด้วยความร้อนใจดังสะท้านไปทั่วทุ่งกว้าง "อ๊าวอู——"
"อู——"
เขาวิ่งเตลิดอย่างไร้จุดหมาย มาถึงถนนกว้างใหญ่สายหนึ่ง ไม่รู้ว่าทำด้วยอะไร แต่เรียบเสมอกันดี
มีสิ่งทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสิ่งหนึ่งพุ่งสวนมา รวดเร็วราวบินได้ ผ่านไปพร้อมเสียงหวีดหวิว
เสือดำเบี่ยงตัวหลบ แววตาสับสน จ้องมองสิ่งนั้นที่อยู่ไกล ราวกับกำลังครุ่นคิด หรือไม่ก็กำลังใจลอย
จากนั้น เขาก็ได้ยินเสียง "ตุ๊บตุ๊บ" "หึ่งหึ่ง" ดังเข้ามาใกล้ แล้วตามด้วยเสียงร้องตกใจหลายเสียง
หันขวับ ม่อเห็นคนสองคนนั่งอยู่บนสิ่งที่เป็นแท่งยาวเรียว มีล้อกลม ๆ สองล้อ แต่รูปร่างแปลกประหลาดมาก
เขาอยากกลายร่างเป็นมนุษย์เพื่อเอ่ยปากถาม แต่ร่างกายพลันชะงักกึก——กลายร่างไม่กลับแล้ว
เสือดำคำรามต่ำด้วยความร้อนใจ "อ๊าวอู——"
คนสองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเผ่นหนีตายกันจ้าละหวั่น ทิ้งไว้แต่ควันสีขาวเทาจาง ๆ กลิ่นฉุนแสบจมูก
ม่อคล้ายมองเห็นบ้านเรือนราง ๆ กำลังจะเข้าไปใกล้ ๆ ก็มีสิ่งทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสองสิ่งมาขวางตรงหน้า
เสือดำหงุดหงิดใจยิ่งนัก ขู่คำรามให้พวกมันไสหัวไป "อ๊าวอู——"
มีคนสองคนโผล่หัวออกมา ในมือถืออะไรสักอย่าง คล้ายธนู แล้วก็ยิง "ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว" ออกมา
ม่อหลบได้อย่างคล่องแคล่ว จึงกระโจนขึ้นไปคร่อมพวกนั้น "เฮ่ออู——"
"อู——!"
สิ่งทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสถูกชนจนกระเด็นกระดอน คนข้างในลนลานด้วยความหวาดกลัว รีบผละถอยหลบ
ถ้าไม่มีของขวางตาขวางหู ม่อก็คงคาบพวกนั้นเขวี้ยงทิ้งไปแล้ว