หยวนพลางทำแผลให้ไป๋ชิงพลางถอนหายใจ ในหน้ากลัดกลุ้ม "เจ้าว่าเจ้าไปหาเรื่องเขาทำไม?"
"ไป๋เจ๋อไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ใครก็รังแกได้แล้ว"
"ยังมีม่ออีก เขาปกป้องไป๋เจ๋อยิ่งกว่าลูกตา เจ้ามองไม่เห็นหรือ?"
เกิงหน้านิ่ง นั่งอยู่บนก้อนหินไม่ไกลนัก
ไป๋ชิงเจ็บจนสูดปาก "ฟู่... เบาๆ หน่อย"
หยวนเห็นท่าทางก็ใจอ่อน กำชับว่า "คราวหน้าเราไปให้ไกลๆ เลย"
เกิงตบขาตัวเองอย่างโมโห "จะปล่อยให้ไป๋เจ๋อรังแกเราถึงเพียงนี้ได้ยังไง!"
หยวนชายตามองท้ายทอยของเกิงที่แหว่งไปเป็นหย่อมแล้วไม่เอ่ยอะไร
น้ำตาบนหน้าไป๋ชิงยังไม่ทันแห้ง เล็บจิกลงในฝ่ามือ "ทำไมเขาถึงมีชีวิตที่ดีนัก?"
พูดจบ ก็กระซิบข้างหูหยวนสองสามประโยค แล้วตรงไปล้มตัวลงบนเตียงด้านหลัง
หยวนถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วไปที่อยู่ของหัวหน้าเผ่า
บ้านหัวหน้าเผ่าอยู่กลางหมู่บ้าน คนเดินสัญจรไปมามากมาย ทุกคนเห็นหยวนท่าทางร้อนรนก็พากันมุง
หัวหน้าเผ่าได้ยินเสียงเคาะประตูก็เดินออกมา "เกิดอะไรขึ้น?"
หยวนมีสีหน้าโศกเศร้า ปาดน้ำตา "ไป๋ชิงถูกไป๋เจ๋อทุบตีจนเจ็บหนัก"
"เจ็บมาก ขยับตัวบนเตียงก็ยังไม่ได้"
"หัวหน้าเผ่า ท่านช่วยไป๋ชิงด้วยเถิด..."
หยวนร้องไห้พลางพูดเสียงดัง
ผู้คนรอบข้างได้ยินกันชัดแจ๋ว
"หนักขนาดนี้เชียว?"
"ไม่จริงกระมัง"
"ตอนต่อยตีก็ดูหนักอยู่"
"แต่ข้าว่ามีแต่รอยข่วนนะ"
...
ทุกคนมองหน้ากันไปมา พวกที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เริ่มนึกถึงตอนที่ต่อสู้กัน