ไป๋เจ๋อไม่รู้ว่าตนเองยืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าใด กระทั่งเจ้าหน้าที่เดินเข้ามาแจ้งว่าใกล้ถึงเวลาปิดพิพิธภัณฑ์แล้ว ร่างของเขาจึงขยับอย่างแข็งทื่อ ราวกับถูกดึงวิญญาณออกไป ก้าวเท้าไปทางทางออกทีละก้าว
ขึ้นรถบัสแล้ว ไป๋เจ๋อก็หดตัวพิงมุมเบาะแถวสุดท้าย นิ่งเงียบจ้องมองเงาต้นไม้ที่แวบผ่านนอกหน้าต่าง
รถตำรวจคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน ตำรวจในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินหลายนายล้อมรอบเด็กคนหนึ่ง
แม้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่อุณหภูมิสองวันนี้ยังคงสูงมาก หลังจากตำรวจรับสายแจ้งเหตุจากคุณป้าผู้มีน้ำใจ ก็รีบขับรถมาทันที
เด็กคนนั้นหน้าตาดีมาก ยืนอยู่ใต้แสงแดดขาวสว่างไสว ดวงตาคู่หนึ่งยังเป็นสีฟ้า ถึงขั้นใช้คำว่างดงามมาอธิบายได้
ตำรวจนึกว่าเป็นเด็กลูกครึ่ง อ้าปากประโยคแรกก็ทักว่า "ฮัลโหล"
ความระแวดระวังในช่วงแรกของเจว๋ยได้ถูกพี่สาวน้าสาวลุงพี่ชายใจดีมากมายทำลายลงไปแล้ว กระเป๋าเสื้อถูกยัดขนมแน่นปู้ยี่ปู้ยำ บนหัวไม่รู้ว่าใครสวมหมวกกันแดดรูปเป็ดน้อยสีเหลืองไว้ให้ ในมือยังถือพัดรูปแตงโมอยู่
เขามองผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างแปลกใจ ครุ่นคิดแล้วตอบกลับไปว่า "ฮัลโหล"
ดีหน่อย เด็กคนนี้เคยได้รับการ "ศึกษาขั้นสูง" จากท่านพ่อมา รู้ภาษาต่างประเทศเล็กน้อย รู้ว่านี่คือความหมายของ "สวัสดี"
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งถูกผลักออกมา ใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาหมดสิ้น เปิดปากอย่างมั่นใจและคล่องแคล่ว "How old are you?"