เจว๋ยในร่างเสือดำมีขนตายาวและหนา เวลากระพริบตาก็พริบพราว
อุ้งตีนหน้าทั้งสองข้างวางบนไหล่ไป๋เจ๋อ หัวดำกลม ๆ ถูไถคอของเขาไปมา ลิ้นร้อนชื้นเลียแก้มเขาเบา ๆ
ไป๋เจ๋อเอ็นดูจนแทบคลั่ง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงนึกขึ้นได้ว่าในครัวยังมีน้ำที่กำลังต้มอยู่
วัตถุดิบในตู้เย็นมีไม่มาก ช่วงนี้เขาใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย กินแต่อาหารสั่งหรือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไม่มีอารมณ์ซื้อกับข้าวมาทำอาหารเลย เส้นบะหมี่กับไข่ก็ซื้อมานานแล้ว
ไป๋เจ๋อตักบะหมี่พลางคิด พรุ่งนี้ต้องไปซูเปอร์มาร์เก็ตสักเที่ยว เจว๋ยกำลังโต อดอาหารไม่ได้ โภชนาการก็ต้องตามให้ทัน ม่อเองก็อาจจะมาด้วย ต้องซื้อเพิ่มอีกหน่อย ไม่งั้นไม่พอกิน
ชามที่บ้านเล็กเกินไป ไป๋เจ๋อเลยใช้ถ้วยซุปให้เจว๋ย พอออกจากครัวก็เห็นเสือดำน้อยแปลงร่างเป็นคนแล้ว จากมุมนี้มองเห็นเพียงท้ายทอยกลม ๆ นั่งนิ่งหันหน้าเข้าหาทีวี
ไป๋เจ๋อ: "เจว๋ย มากินข้าว"
เด็กน้อยดูเพลินเกินไป ชั่วขณะไม่ได้ยินเสียงท่านพ่อเรียก
ไป๋เจ๋อวางชามซุปลงบนโต๊ะกินข้าว ยิ้มแล้วเดินไปหลังโซฟา ยื่นแขนไปโอบหน้าหมอนั่นที่กำลังนั่งตัวตรงจากด้านหลังศีรษะ บีบคลึงเล่น "กินข้าวแล้ว"
เด็กน้อยเงยหน้า พอเห็นว่าเป็นไป๋เจ๋อก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วยื่นรีโมตในมือให้พลางบอกว่า "ท่านพ่อ ข้าปิดไม่เป็น"
"ไม่เป็นไร ไม่ต้องปิด" ไป๋เจ๋อรับรีโมตมาวางบนโต๊ะกาแฟตรงหน้า "ไปล้างมือกินข้าวกัน"