เมื่อหางปลาฟาดลงสู่ผืนน้ำ คลื่นซัดสาดกระเซ็นขึ้นบนผิวทะเล
ผิวกายของมนุษย์ปลานั้นขาวราวกับหิมะโปร่งแสง เกศาสีน้ำตาลแดงยาวสยายพาดบ่า กลางลำตัวแน่นกระชับมีหยาดน้ำใสเกาะพราว ใบหน้างามถึงขั้นเรียกได้ว่าเกเก้ดุจภูตพราย
หางปลาของเขาซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนน้ำ มีเพียงครีบหางสีแดงที่ผลุบโผล่ขึ้นเป็นระยะ ดวงตาดำขลับวาววับด้วยแสงสีแดงระเรื่อ จับจ้องตรงมายังไป๋เจ๋ออย่างไม่ละสายตา
ไป๋เจ๋อกำลังตะลึงงันไปกับความรู้สึกแรกเห็น 'มนุษย์ปลา' นี้อย่างเต็มเปี่ยม ถึงกับหยุดยืนอยู่กับที่ชั่วขณะหนึ่ง
ม่อมองตามสายตาของเขา ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดตาของไป๋เจ๋อทันที
พร้อมกับส่งสายตาเตือนอันเย็นเยียบไปทางมนุษย์ปลาแดงตนนั้น
มนุษย์ปลาแดงยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่งมือท่าท้าทายให้ม่อ
"เกิดอะไรขึ้น" ไป๋เจ๋อจับข้อมือของม่อไว้ ถามด้วยความสงสัย
ม่อตอบเสียงเรียบ "มันไม่ใช่ปลาดี"
ไป๋เจ๋อถามอย่างใคร่รู้ "เจ้ารู้จักเขาหรือ"
"แน่นอน" เหยียนเสริม "ครั้งแรกที่ม่อกับชื่อเจอกัน สองคนนั้นสู้กันยกใหญ่เลย"
เหยียนคิดแล้วยังรู้สึกขำ
ตอนนั้นเขากับม่อยังเป็นเด็กน้อย ติดตามท่านพ่อมนุษย์สัตว์ไปเปลี่ยนเกลือที่เผ่ามนุษย์ปลา
ม่อไปพบสัตว์กระดองที่ชายทะเล ก็ยื่นอุ้งเล็บเขี่ยๆ ด้วยความสงสัย แล้วเอาจมูกเข้าไปดมใกล้ๆ ผลคือถูกสัตว์กระดองตัวนั้นงับเข้าที่จมูกเต็มแรง ม่อเจ็บจนต้องเอาเล็บสองข้างกุมจมูกไว้แล้วร้องโอดโอย
แล้วชื่อที่เดินผ่านมาก็ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ แถมยังบอกว่าม่อเป็นเจ้าลูกขนดำกลม